‘Oh sorry, ik heb niks glutenvrij’s voor jou’

keep calm and be Gluten Free‘Oh sorry, ik heb niks glutenvrij’s voor jou’. Komt je deze zin bekend voor? Nadat ik dit voor de zoveelste keer hoorde, werd ik nieuwsgierig hoe jullie hier op reageren.

Laatst trakteerde weer een collega van me op taart omdat ze jarig was. Toen ze de bordjes en vorkjes tevoorschijn toverde en mij aankeek om te vragen wat ik wilde, bedacht ze dat ze niets voor mij had en stamelde licht ongemakkelijk: ‘Oh sorry, ik heb niks glutenvrij’s voor jou’.

Als kind was ik dan enorm teleurgesteld. Gelukkig stond er op school altijd een bakje met glutenvrij lekkers bij de juf/ meester zodat ik toch mee kon snoepen. Wanneer ik niet op school zat, was het soms even slikken. Tsja, dit hoort ook bij coeliakie. Soms kwam ik huilend thuis omdat ik zo teleurgesteld was, mijn ziekte veroorzaakte weer een rot moment. Natuurlijk was het geen big issue, maar als kind begreep ik dat niet. Gelukkig heeft mijn moeder me hierin sterk gemaakt. Wanneer er zo’n moment was, kreeg ik als zij erbij was iets uit haar tas en als ze niets bij zich had zei ze dat ik thuis wat lekkers zou krijgen. Soms raakte ik (licht) overstuur en was mijn moeder streng: ‘Niet zeuren, je krijg thuis wat’.

Laatst had ik het met haar hier over en ze vertelde me dat haar moederhart op zo’n moment brak. Ze was streng omdat ze me sterk wilde maken en me niet te lang in het teleurgestelde moment wilde laten hangen. Zelf had ze het er misschien nog wel moeilijker mee dan ik. Thuis werd het altijd dubbel en dwars goed gemaakt.

Dankbaar zijn
Ook heb ik geleerd dankbaar te zijn als mensen rekening met mij willen houden. Ik vind niet dat ik overdreven ‘dank je wel’, moet blijven zeggen, maar even laten weten dat ik het fijn vond dat men de moeite nam iets glutenvrij’s voor mij te regelen, vind ik een kleine moeite. Het is niet iets vanzelfsprekends, de één kan en wil geen rekening houden met een ander (zijn dieet). Die mensen zijn er en daar wil ik mij niet door laten teleurstellen. Natuurlijk denk ik soms even: Shit!, maar ik wil mijn energie hier niet aan verspillen.

Ook vergeten mensen mijn glutenvrije dieet wel eens. Voor mij is coeliakie vanzelfsprekend, glutenvrij eten hoort bij mijn levensstijl. En hoe vaak ik over mijn dieet praat en terwijl ik een mail naar mijn naaste collega’s heb gestuurd dat ik glutenvrij eet… Als iemand even snel in alle haast gebak haalt voor zijn/haar collega’s kan ik me voorstellen dat je mij vergeet. It sucks, maar het is realiteit en ik begrijp het. We zijn allemaal mensen.

Toen mijn collega afgelopen week aangaf dat ze niets glutenvrij’s had voor mij reageerde ik: ‘Oh, dat geeft niet, ik hoef ook niets.’ En ik meende het ook. Ik had net geluncht en zoals je in dit artikel (klik) kan lezen, probeer ik gezond te eten en doordeweeks niet te snoepen. Het kwam me dus wel goed uit.

Speciaal voor jou
Het tegenovergestelde is namelijk dat er wel ‘speciaal’ iets voor mij is gehaald en dat ik het eigenlijk niet hoef, dan eet ik het soms uit fatsoen op of neem ik het mee naar huis als dat kan. Ik vind  het dan ook zo lullig het glutenvrije eten niet aan te nemen terwijl men speciaal moeite voor mij doet. Ik blijf het soms lastig vinden, je zit als glutenvrij persoon toch in een soort spagaat, zo voel ik dat wel eens. Ik wil mezelf niet rot voelen, maar een ander ook geen rot gevoel geven.

Maar ook als ik wel zin heb in een taartje en er is niets voor mij, reageer ik relaxed. Ik wíl er geen big deal van maken en ik wíl me niet teleurgesteld voelen. So be it, en door met waarmee ik bezig was. Doordat ik met deze instelling in het leven sta, maak ik het mezelf het makkelijkst. Natuurlijk heb ik soms even een baalmoment, maar als iemand me (weer eens) vergeet met trakteren wil en kan ik me daar (bijna) niet meer druk om maken.

Hoe gaan jullie er mee om als er wordt getrakteerd en er is niet aan je/ je kind gedacht?
(Ik heb het alleen over trakteren, als er op andere momenten of gelegenheden niet aan me wordt gedacht, heb ik daar een andere mening over.)

Ook leuk om te lezen

12 Comments

  1. Een paar dagen geleden kregen we sauzijzenbroodjes op mijn werk, als beloning omdat we alle brieven op tijd afgehandeld hadden. Voor mij was er een chocoladebakje met slagroom. Ik vond het fijn dat er aan mij gedacht was, maar met die lekkere luchten van de sauzijzenbroodjes vond ik het jammer dat er niet gevraagd was om zelf een sauzijzenbroodje mee te nemen. Want eerlijk-is-eerlijk: zo’n ‘taartje’ met vooral slagroom is voor mij niet echt een tractatie. Ik heb liever alleen chocola ;-).
    Maar ik vond het super dat er aan mij gedacht was!

    Het rare is, hier had ik meer moeite mee dan als er geen taartje voor mij is. Dat kan gebeuren en meestal heb ik wel iets lekkers in mijn tas zitten. En gelukkig is er meestal wel iets voor mij!

    Peuterdochter kwam ’s avonds met een soortgelijk verhaal thuis: Haar vriendjes op het kinderdagverblijf kregen Nibb-its, zij kreeg een snickertje. Ze had ook liever Nibb-its gekregen… En zo jammer: Die zijn gewoon glutenvrij dus die mag ze ook hebben!
    Ook zij vindt het normaal geen probleem als ze bij tractaties iets uit haar trommeltje krijgt.

    Maar dit voelt anders: Hartig en zoet. Geen tractatie van een collega/vriendje, maar georganiseerd vanuit werk/kdv.

    Kortom: meestal reageren we net zoals jij. En het is waar: Voor mijn dochter vind ik het veeeeel erger dan voor mezelf, en veeeel erger dan zij het zelf vindt.

  2. Herkenbaar!!! Vooral die (bij voorkeur in een hele volle woonkamer/koffiekamer/etc): “oooooooo, wat erg!!!! Nou ben ik je helemaal vergeten, wat dom. Ik schaam me rot. Wat ontzettend vervelend zeg…ik heb anders wel een stuk fruit, mag je dat? Of iets anders. Wat mag je wel eigenlijk. O, wat dom…”. Inmiddels is het om me heen stil geworden en kijkt iedereen je meelevend aan. Waar is dat gat??? En ik had vroeger ook een trommel mee. En vroeger was er niet zoveel keuze als dat er nu is.
    Maar ook het eigenlijk niet hoeven van het zoveelste hazelnootschuimgebakje. Gelukkig zijn twee van mijn drie kinderen daar dol op. Dus ik voer m gewoon stiekem aan hun, hahahaha!

    Momenteel eet mijn middelste kind van 6 ook glutenvrij. Hij is van een humeurig en ongeremd kind (terwijl hij altijd heel rustig was) veranderd in totaal ander kind! Vrolijker, meer energie, geduldiger…. Echt een wereld van verschil. Hij was laatst mee met boodschappen doen, we liepen langs de koekjes, dus ik zei: “hier hoeven we niets mee te nemen, hè?”. En ik vroeg of hij het erg vond dat hij geen koekjes meer mocht. Hij zei heel simpel: “neuj..”. Bijzonder vond ik dat!

    Maar daarmee ontdekte ik hoe ontzettend goed ik na moet denken over zijn leven als ik er niet bij ben. Dus op school, bij speelafspraken, in de buurt, bij familie, etc. Want hij is nog maar klein en zegt dapper: “ik ben glutenvrij” als hij wat aangeboden krijgt. Hij weet dat hij thuis wat vervangends krijgt, maar is natuurlijk niet opgewassen tegen een volwassenen die zegt: “ach joh, een koekje kan wel!”. Dus hij moet ook heel zelfstandig worden op dat gebied en dat vind ik zo sneu…. Hij zit er maar mooi mee opgezadeld.

    Aan de andere kant zei destijds de kinderarts tegen mijn moeder (toen die met dezelfde gevoelens worstelde): “Ja, en daar ligt dus uw verantwoordelijkheid als ouder om de grenzen aan te geven. Het moet nou eenmaal en hoe stelliger u bent, hoe makkelijker het voor hem wordt. Duidelijk zijn over het dieet, glutenvrij it is!”. En vanaf dat moment heeft mijn moeder mij en mijn broer heel goed begeleid. En dat was 25/30 jaar geleden een hele kluif. Hoeveel sesamkoekjes en rijstewafels ik als ‘traktatie’ heb gehad….pffff! Gelukkig kan ik mijn zoon heel veel iets vervangends geven en eten we op zondag nog steeds lekkere warme broodjes uit de oven. Twee keer glutenvrij (“alleen voor ons hè, mam?”) en drie keer gewoon. En waarbij de zusjes soms jaloers kijken naar ons.
    En die zijn minstens net zo dapper, want als we ergens zijn en ze krijgen een koekje aangeboden (sportkantine bv, bij de koffie/thee), hebben ze geleerd om nee te zeggen….speciaal omdat hun broertje dat ook niet mag. Met in het vooruitzicht een lekker koekje als we thuis zijn! Dus dat vinden ze geen enkel probleem, zelfs het zusje van 3,5!

    (Wat een lang verhaal, het maakte toch meer los dan ik dacht! Bedankt voor je inspirerende blog!)

  3. Ik heb er nooit echt meer moeite mee (in het begin wel meer overigens). Alleen eten is maar eten. De meeste van m’n collega’s weten ook dat ik er oprecht niet mee zit en maken er dan ook geen big deal meer van als er niks voor mij is. Laatst hadden we een target gehaald en we wisten dat er taart gehaald zou worden. Ik was net zo enthousiast als zij, ookal mocht ik de taart natuurlijk niet opeten. Ik geef er gewoon niet zoveel om, zolang anderen me ook maar niet ongemakkelijk laten voelen door er heel moeilijk over te doen. Als er een keer wel wat is ben ik natuurlijk wel super enthousiast. Dan heb je wel weer het gevoel dat je het wel aan moet nemen inderdaad, maar meestal vind ik dat wel prima. Ik ben een alles eter, haha! Zolang het maar verpakt is/ik er 100% zeker van dat het glutenvrij is. Voor kinderen lijkt dit alles me trouwens veel en veel moeilijker! En in andere situaties heb ik er net zoals jij al zegt ook deels een andere mening over.

  4. Precies zoals je het omschrijft! Wat een herkenning. Je bent altijd die uitzondering. Is er niets voor je of is er iets speciaal gehaald wat je op dat moment niet hoeft, net iets is wat je niet ‘lust’ of wat ik ook al in een reactie zag, iets anders dan de rest. Ik zie mijn dochter (14) dan ook steeds vaker reageren: dan liever niets!
    De uitspraak ‘oh, ik heb niets glutenvrij’s voor je’ raakt mij nog het meest van mensen die inmiddels al bijna 10 jaar weten dat onze dochter glutenvrij moet eten. En er is inmiddels zoveel en gemakkelijk aan te komen (en ik wil ook altijd helpen).
    Ik sluit af met de moedergevoelens, ik sluit me helemaal bij jou moeder (en vast een heeeeleboel andere moeders) aan. Ik heb al vaak gedacht was ik maar degene die GV moet eten!

  5. Herkenbaar! Nu is het voor mij echt een probleem om iets te vinden. De enige traktatie die ik mag hebben, is naturel chips. Dus dat wordt dan ook altijd gehaald. Maar wanneer dit vergeten wordt bij familie, vind ik dat wel moeilijk. Omdat het familie is.
    Verder sleep ik altijd zelf een tas vol eten mee naar feestjes, omdat mijn beide kinderen koemelkallergie hebben. Daar wordt ook niet aan gedacht om iets anders te kopen. Waarschijnlijk ook mijn eigen schuld, omdat ik zelf altijd wat bij me heb.

    Bij mijn kinderen ben ik heel streng qua dieet. Dit helpt hun alleen maar, er is dan nooit een grijs gebied. Mijn zoontje van vijf is onlangs op dieet. En pakt het heel goed op. Heeft het zelf al aan de juf verteld. Daarbij beschermt hij zijn zusje van 3 altijd, wanneer ze haar iets willen geven. En zegt: ‘Ze mag geen melk hebben.’

  6. Op het werk heb ik er nauwelijks moeite mee. Moet ik wel bij vertellen dat ik samen met drie collega’s een kantoortje deel welke in een fabriekshal zit waar 70 man in ploegen werkt.
    Als er getrakteerd wordt is het meestal, iets kleins als pralines, mix van mini’s of voor verpakte koekjes. Omdat er niet een echt “moment” met een kleine groep collega’s bij de koffie of onder de middag van gemaakt wordt, voel ik me niet buitengesloten.
    Gelukkig kan ik geregeld kiezen voor een mini snicker of bounty bij of gewoon chcola, dan geniet ik er lekker van. En anders maak ik een van mijn 3 collega’s in ons kantoortje blij.

    Vorige week hadden we kooruitvoering en eerst werd gezamenlijk soep gegeten. men had de soep gebonden met bloem(het is maar een heel klein beetje hoor (hoe vaak ik dat gehoord heb hihi)). Met dit soort dingen stel ik mij al op in dat ik het niet mee kan eten en zorg ik dat wat ik zelf meebreng een “feestje” s, als het een keer wel het geval is dan is het extra genieten.

    Ergens onder de middag “uit eten” vind ik wel heel lastig omdat ik dan practisch altijd een bord sla zit weg te werken i.p.v. zo’n heerlijke tosti of pasta of belegd broodje. Dan voel ik me wel heel erg buiten de boot vallen.
    (in Be staan ze stuk minder ver met GV dan in NL)

  7. Ik vind het eigenlijk helemaal niet zo erg. Liever niets dan een gebakje dat misschien toch niet zo glutenvrij is, of droog, of een bakje met slagroom of iets anders dat niet echt lekker is.
    Ik vind dat ik niet kan verwachten van anderen dat zij rekening houden met mijn dieet (naaste familie uitgezonderd). Het is duur, lastig te vinden en misschien niet eens lekker. Dan liever niets!

  8. Soms is het wel eens jammer als er niet aan je wordt gedacht, maar meestal vind ik het niet zo’n probleem. Ik heb eigenlijk toch altijd iets lekkers bij, dus veel maakt het niet uit. Maar ik moet zeggen, ik vind het wel een beetje vervelend als het bij familie gebeurt. Dat had ik een tijd terug bij mijn oom en tante. Ik kom daar bijna wekelijks en dan is het toch jammer als ze er niet aan denken.
    Maar goed, het kan inderdaad ook ons andersom zijn. Bij een verjaardag thuis had mijn vader heel lief 2 gebakjes meegenomen, zodat ik overdag en ’s avonds ook kon mee smullen. Maar om eerlijk te zijn smaakte het echt verschrikkelijk. Dan voel je je toch heel lullig. In een spagaat zitten omschrijft het eigenlijk perfect!

  9. Ik heb dit een paar jaar geleden meegemaakt. Ik was op verjaardag en mijn schoonzus had een buffet gemaakt. Er was alleen niks glutenvrij bij alleen maar sushi. Ik kreeg de opmerking je blijft er wel slank bij. Mijn zwager die notabene kok is oh zit er in pasta ook gluten. Mijn vriend en ik zijn toen maar naar huis gegaan. Ze vonden dit nog raar ook, want ik kon toch wel sushi of rijstewafels eten. Ik ga echt niet zitten toekijken hoe iedereen om mij heen lekker zit te eten en ik heb niks.

  10. Als koemelk en glutenvrije is mijn probleem meestal dat het speciaals wat iemand koopt toch melk bevat. Gevolg genante situatie want daar wordt ik nog beroerder van dan gluten dus dat weiger ik dan. Ik zeg dan ook tegen iedereen haal voor ons maar niets hoor, wij komen niets tekort. Inmiddels ben ik gewend aan eetloze feestjes en zit daar helemaal niet mee. Wat ik wel vervelend vind: als mensen dramatisch gaan zitten doen over een glutenvrij dieet en mij daarmee het middelpunt maken van een gezelschap. Er zijn echt ergere dingen op de wereld dan een glutenvrij dieet hoor. En heel ziek worden is nog vervelender dan iets niet mogen eten. Ik ben er van overtuigd dat mijn relaxte houding ook die van mijn glutenvrije dochters raakt. Want die maken zelden een opmerking over hun dieet. Ze zijn thuis dan ook geen uitzondering want dat is mijn glutenvolle man!

  11. Echt super herkenbaar dit. Meestal krijg ik ook van zulke reactie. Bij mij komt het ook heel vaak voor dat ze rond gaan met de hapjes schaal en dan even bij mij stoppen en dan ‘O, sorry’ zeggen. Ze denken dan dat ze me ergens mee beledigen. Overigens vind ik het hartstikke lief als mensen wel aan mij denken, maar net zoals je schrijft heb je gewoon niet altijd zin in iets. Ik houd er niet van als mensen niet de keus aan mij laten om iets te eten. Ze zeggen dan: kijk, dit is voor jou. Het is glutenvrij, speciaal voor jou gekocht. Er wordt dan nooit gevraagd of ik er eigenlijk wel zin aan heb. Dat vind ik altijd een rottig moment. Maar ik zet me er wel heel snel over heen. Jammer genoeg zijn er weinig mensen in mijn omgeving die mij dan snappen als ik zoiets als dit vertel. Fijn om te lezen dat meerderen het zo ervaren als mij.

  12. Heel herkenbaar verhaal, ik maak ook mee op verjaardagen dat er gewoon niets voor mij is ,inderdaad word het snel vergeten ,gelukkig had mijn lieve man een gluten vrije blondie ) voor mij gebakken zodat ik ook iets had, maar had laats een feestje iemand werd 50 in onze vrienden kring, de hele avond kwamen de heerlijkste hapjes voorbij, door een cateraar gemaakt, dan vind ik het jammer dat de gastvrouw dit niet even meld of het mogelijk is om ook wat gluten vrije hapjes te serveren, een gevuld eitje of stukje kaas of lays chips naturel is toch zo geserveerd, dat vind ik erg jammer, dan ben ik dus nog wel teleurgesteld.
    vragen aan mij kan immers altijd
    ,En er zijn best veel mogelijkheden voor gluten vrije hapjes en traktatie,s als je er als gastvrouw wat meer in zou verdiepen en wat meer aandacht zou geven .
    Hoop dat er nog wat verandering in komt, altijd alles zelf meenemen is ook niet altijd leuk.

Geef een reactie