Marijke in Australië #3

Marijke heeft sinds haar twaalfde coeliakie. Op dit moment is zij voor stage in Brisbane, Australië. In ‘Marijke in Australië’ vertelt zij over haar leven in dit prachtige land en de zoektocht naar lekker en betaalbaar glutenvrij eten. 

Klik hier om te lezen wie Marijke is en klik hier voor tweede blog.

G’day!

Afgelopen maand was zo druk en ging zo snel voorbij. Zoals ik in mijn laatste blog schreef, zou ik met een paar vrienden een weekend gaan kamperen in Byron Bay. Dit was super leuk. Omdat we zelf geen kampeerspullen hadden, moesten we op de universiteit rondvragen of iemand ons hieraan kon helpen. Gelukkig lenen mensen hier heel gemakkelijk hun spullen uit en hadden we zo een tent, een paar luchtbedden en slaapzakken geregeld. Ook woont er een vader van één van de jongens in de buurt en konden we de rest van hem lenen. Met twee volle auto’s gingen we vrijdags op weg naar Byron Bay voor een weekend vol zon, strand en gezelligheid.

De camping lag bijna op het strand, ideaal. Op zaterdag waren we via het strand naar het dorp gelopen. Dit werd een iets langere wandeling dan gepland; 15 km op slippers of blote voeten. De nachten hebben we op het strand doorgebracht met een kampvuur, bier en wijn. Op zondag  zijn we naar een nationaal park geweest met een waterval. Hier moest ik een duik in nemen, maar wat was dit koud. Ook zijn we nog naar het dorpje Nimbin geweest, dit staat bekend als het ‘drugsdorp’. In Australië is het illegaal om drugs te gebruiken, alleen in dit dorp wordt het ‘gedoogd’. Dit was ook te merken en te zien; in een cafetaria kon je in plaats van een gebakje een brownie met hasj kopen voor bij de koffie en op straat probeerden inwoners drugs aan je te verkopen.

byron 2

byron 1

byron 3

byron 4

De andere weekenden ben ik in Brisbane gebleven en heb rustig aan gedaan. Dit betekent natuurlijk niet dat ik alleen maar thuis heb gezeten. Een nachtje stappen met mijn vrienden van de uni op vrijdag en gezellig barbecueën met mijn huisgenoten op zondag. Ook van een dag rondlopen in het centrum of op een markt waar ik glutenvrije lekkernijen zoals een donut of chocolade taart kan scoren krijg ik geen genoeg.

chocolade taart

received_m_mid_1399187674735_083c590fe53c048371_0

De weekenden konden ook niet al te wild en gek zijn. Op mijn stage hebben we de afgelopen drie weken het experiment met de varkens gedaan. Omdat we 33 varkens hadden, betekende dit elf varkens per week. Op maandag werden de varkens geopereerd: de katheter aangebracht door middel van een kleine operatie. De dinsdagen bestonden vooral uit honderden, misschien wel duizend, buisjes labelen en op woensdag en donderdag was het tijd om bloed af te nemen. Dit betekende ongeveer elke dag voor zessen mijn bed uit, een uur in de auto naar de varkens en om acht uur starten met werken. Deze dagen waren zo intens, de dutjes op de achterbank waren dan ook meer dan normaal. De laatste dag van het experiment zit er op en ik moet zeggen dat ik het ergens wel jammer vind dat het afgelopen is. Maar weer een gewoon ritme is ook wel lekker. Nu kan ik vanaf volgende week weer aan de slag met mijn andere project: Sorghum!

2014-05-28 06.48.48 Helaas is de foto niet zo duidelijk. Wolken in de bergen om 6 uur ‘s ochtends.

Australische coeliakie vereniging
Hier in Australië hebben ze natuurlijk ook een coeliakie vereniging, zij organiseerden een event in mijn stad. Een Gluten Free Food Expo. Hier moest ik natuurlijk een kijkje nemen. Om eerlijk te zijn viel het me een beetje tegen, het werd namelijk in een van de grootste eventhallen in deze stad gehouden. De entree was tien dollar en bij de deur kreeg je een goodie bag met foldertjes, een pakje spaghetti en noodles.  Er waren zo’n 40 standjes waarbij je van alles kon proeven en kopen. Nu ben ik hier misschien ondertussen een beetje verwend met het zachte brood, maar veel broden of andere bakkerijproducten waren echt niet zo goed. Er was zelfs een mevrouw die over haar eigen product zei: ‘als het net uit de verpakking komt, is het wel knapperig hoor’. Dit ging over een cracker. Ook werden er bieren verkocht, hier stonden veel mensen bij, ik dacht dat zal dan wel een groot succes zijn. Voor mij was dit het helaas niet; het smaakte naar bier met cider. Wel heb ik gekocht: een pak mix voor banana bread (Yes you can), chocolate cake (Good & Wel) en pannenkoeken (Coles). Deze producten zijn zo lekker.

2014-05-30 11.58.06

Tasmanië
Nu stage weer wat rustiger is, heb ik ook weer tijd voor andere dingen. Zo staat een weekje vakantie op de planning. Vanaf de tweede week van juni ga ik naar Tasmanië. Dit is het eiland in het zuiden van Australië en staat bekend om haar geweldige nationale parken en de Tasmanian Devil. Dit eiland is net zo groot als Nederland (kan je het je voorstellen?) en het is de bedoeling dat ik in zeven dagen het eiland rondrijd in een huurauto en slaap in hostels. Ik ga deze reis in mijn eentje maken en ben super benieuwd hoe dat verloopt. In mijn volgende blog laat ik jullie weten hoe het was.

2014-05-23 16.10.09

Salt candy
Omdat ik voor mijn reis naar Tasmanië warmere kleren nodig heb, stuurde mijn moeder een pakket naar me op. Hierin zat: mijn jas, een nieuw engeltje (voordat ik naar Australië ging had ik deze voor aan mijn armband van haar gekregen, helaas was ik deze kwijt geraakt in Byron Bay), Katja biggetjes (heel toepasselijk voor mijn stage) en zoute drop. Mijn huisgenoten zouden mijn Nederlandse snoepjes wel even proeven.  ‘Iehhhh it’s like Vegimite!’ en ‘It’s salt, candy that is salt?!’. Dat waren de eerste reacties en die van de rest waren niet veel anders. Vegimite is een broodbeleg hier in Australië dat alleen sommige Australiers echt lekker vinden, het is zo zuur.. brrrr. Dus ja, drop is like Vegimite, alleen Nederlanders vinden het lekker, dat blijkt maar weer.

Tot de volgende blog!

Ook leuk om te lezen

1 Comment

  1. Lijkt me supercool om lekker te reizen daar! Het enige wat me tegen zou houden is het dieet van m’n man, maar ik weet dat dat ook wel goed komt.

Geef een reactie