Wel/ niet zelf glutenvrij eten meenemen naar een feestje

‘Een feestje, neem je glutenvrij eten voor jezelf mee?’ Dat is het thema van september #wijbloggenglutenvrij. In deze blog geef ik antwoord op deze vraag en deel ik een tip.

Het is weer de 15e van de maand en samen met andere glutenvrije bloggers, schrijven we over hetzelfde onderwerp. Deze maand dus het thema ‘Feestje’ en of je zelf glutenvrij eten meeneemt.

Twee weken geleden vierden mijn oom en tante hun 30 jarig huwelijk. Mijn vriend Mees en ik reden mee met mijn moeder en stiefvader. Toen we op het punt stonden te gaan, vroeg mijn moeder: ‘Neem je geen brood mee?’. ‘Nee’, zei ik. ‘Tante heeft echt wel aan me gedacht.’ Mijn moeder: “O, ja dat zal inderdaad ook wel.’

Vroeger woonden mijn oom en tante ook in Veenendaal. Mijn zusjes en ik zijn tot mijn 11e (toen verhuisden ze naar Drenthe) samen opgegroeid met mijn nicht. Ik weet niet beter dan dat we elkaar heel veel zagen. Mijn tante wist heel goed wat ik wel en niet mocht eten. Zo had zij met verjaardagen altijd Bugles chips (die deden we dan op onze vingers) en tijdens het spelen kregen we als tussendoortje Dummy’s (die ik dan het liefst in een keer achterover goot in mijn keel, haha, ja zo was ik). Bij hen zijn was compleet zorgeloos voor mij.

In de afgelopen jaren is het contact met hen minder geworden. Ik spreek regelmatig af met mij nicht in Groningen, maar omdat zij niet meer thuis woont, kwam ik minder en minder bij mijn oom en tante. Ik zag ze zo af en toe, bij mijn ouders, bij oma, maar was al jaren niet meer bij hen thuis geweest. Nu was er dus hun 30 jarig huwelijksfeest en ik had veel zin hen weer te zien. Ik had alle vertrouwen erin dat er voor mij iets te eten zou zijn. Ik heb heel kort even gedacht of ik m’n tante zou mailen of ik wat mee zou nemen, maar nee. Ik zou het zelfs een beetje lullig/kwetsend vinden om wat naar hen mee te nemen of er over te beginnen. Zij, die al die jaren zo goed glutenvrij voor mij hebben gezorgd

IMG_5934

 

En er was heel erg lekker glutenvrij eten! Kijk hoe leuk. Petit fourtjes (die waren goddelijk), chocolaatjes en nougat. Tijdens de barbecue ’s avonds was er een apart tafeltje met glutenvrij vlees, salades en brood. Ook had ik een eigen plekje op de BBQ. Van sommige mensen wéét ik dat ze altijd om mij denken als ze een feestje geven. Bij (schoon)familie is dit vanzelfsprekend, ik ben al sinds ik 1 jaar ben glutenvrij.

rosbief

Twee jaar geleden was de kerstmaaltijd die mijn schoonmoeder- en zus maakten 100% glutenvrij, er was zelfs voor iedereen glutenvrij brood. En de Beef Wellington van mijn schoonzus afgelopen kerst was met glutenvrij bladerdeeg, oh wat was ie lekker! Toen mijn vader zijn vriendin Anneke anderhalf jaar geleden ontmoette, wilde ook zij heel goed haar best voor mij doen. Ze maakt heerlijke glutenvrije maaltijden en als ik kom, haalt ze glutenvrije koeken, toastjes snacks enz. Super lief vind ik dat. In het begin was het best lastig voor haar, maar ze deed zo haar best en we appten en belden wat af over mijn glutenvrij dieet: ‘Mag je dit ook hebben, en die saus dan?’

Mijn vrienden weten ook niet beter dan dat ik glutenvrij ben. Ze letten er altijd op dat ze iets lekkers voor mij in huis hebben tijdens een feestje. Soms vragen familie/ vrienden of ik een broodje voor mezelf kan meenemen omdat ze net misgrepen in de winkel of het er bij in is geschoten. Geen probleem,  ik heb toch altijd wat liggen. En dat is eigenlijk het enige, ik neem verder nooit iets mee naar een feestje, tenzij het natuurlijk een feestje is waarbij iedereen eten meeneemt .

Als er een feestje is van het werk heb ik daar niet altijd zin in, wéér regelen dat er voor mij een apart hoekje met glutenvrij is en al die vragen erover. Bij het feestje van mijn oom en tante stond ook een apart hoekje, maar daar is het vanzelfsprekend: Dat is voor Harmke. Bij een feestje met onbekenden gaat het altijd en eeuwig over mijn glutenvrije dieet. Zit ik net een lekkere speciaal voor mij gemaakte salade met glutenvrij brood naar binnen te happen, krijg ik de vraag: ‘Oh, en wat gebeurt er dan als je gluten eet?’…

Een BBQ (van bijvoorbeeld mijn werk) waar ik me vrijwillig voor moet aanmelden, sla ik tegenwoordig over. Ik heb geen zin om als een hyena mijn glutenvrije plekje te bewaken en kans op kruisbesmetting groot is. Ik zeg niet dat dit altijd zo is maar je snapt vast wat ik bedoel…

Extreem open over glutenvrij
Ik zeg wel eens voor de grap: ‘Bij mij staat op m’n voorhoofd dat ik glutenvrij moet eten’. Ik ben er extreem open over en heb natuurlijk mijn blog. Als ik een feestje bezoek is dat eigenlijk altijd van een dierbare, iemand die dicht bij me staat en die denkt aan mijn glutenvrije dieet. Een collega die ‘vergeet’ glutenvrij gebak mee te nemen, vind ik iets anders. Ik schreef daar ooit een blog over die je hier leest.

Een van mijn lezeressen schreef bij dat artikel het volgende: ‘Ik was op verjaardag en mijn schoonzus had een buffet gemaakt. Er was alleen niks glutenvrij bij alleen maar sushi. Ik kreeg de opmerking ‘je blijft er wel slank bij’. Mijn zwager die nota bene kok is: ‘oh zit er in pasta ook gluten’. Mijn vriend en ik zijn toen maar naar huis gegaan. Ze vonden dit nog raar ook, want ik kon toch wel sushi of rijstwafels eten. Ik ga echt niet zitten toekijken hoe iedereen om mij heen lekker zit te eten en ik heb niks.’

Wat een lullige situatie en wat een stomme opmerkingen. Ik snap dat zij niet wilde toekijken hoe anderen lekker zitten te eten en zij niks heeft. Had ze dan zelf maar wat moeten meenemen?…

Ik ben dankbaar dat aan mij altijd wordt gedacht, dat doet dus niet iedere familie. Ik hoop dat met onderstaande tip zo’n situatie als die van mijn lezeres voorkomen kan worden.

Mijn tip
Voor mij is het inmiddels vanzelfsprekend dat vrienden en familie aan mij denken tijdens een feestje en dat ik niets hoef mee te nemen. Dit komt natuurlijk omdat het al heel lang bekend is dat ik glutenvrij ben. Ik kan me voorstellen dat als het glutenvrije dieet net nieuw is voor je dat het voor familie/vrienden ook lastig is en ze het kunnen vergeten. Dit kost tijd. Wat ik vroeger deed en nu (heel) soms nog, is even bellen/ appen/ mailen voor het feestje of het lukt met de glutenvrije voorbereidingen en of je mee kan denken. Dit voorkomt teleurstellingen. Ook kan je dan meteen aangeven wat je lekker vindt (eventueel een foto er van sturen) en waar het te koop is zodat je niet wéér met een hazelnootschuimtaartje wordt verrast ;).

Benieuwd of andere glutenvrije bloggers iets meenemen naar een feestje? Je leest het op de volgende blogs: Dion glutenvrijDIY for you and meGlutenvrij reizenGlutenvrije mamaHome of ComfortIk ben glutenvrijLaurien isMeer dan glutenvrijRijstwafelStories of a coeliacVrij van gluten

Neem jij zelf eten mee naar een feestje?

Ook leuk om te lezen

13 Comments

  1. Herkenbaar (voor mijn dochter van drie dan)! Het fijne is als mensen eraan denken, dat je soms ook op nieuwe ideeën komt. Dan zie ik haar smullen, zo leuk! Echt een verrassing. Wat ik soms wel lastig vind is dat mensen soms een duur glutenvrij gebakje op de kop getikt hebben en dan neemt ze een hap en zegt ze: ‘dat lust ik niet’ (mocca en kokos vindt onze driejarige niet erg lekker). Dat kan natuurlijk ieder gewoon kind doen, maar toch vind ik dat dan wel zuur. Ik probeer mensen soms vooraf soms toch een handje te helpen of neem zelf wat mee. Het is wel een dilemma, want voor ons is het natuurlijk altijd zo duur, voor die mensen niet.

  2. Het verbaast me dat zelfs jij zo af en toe een bbq over slaat ;-).
    En fijn hè, al die lieve mensen die rekening met ons houden!

    • Miss Glutenvrij

      Ja zeker fijn Mirjam. En ook ik kan het soms even niet opbrengen haha. Hoort erbij he ;).

  3. Mijn dochter is 15 en ik neem toch meestal wat mee. Meerdere houden er wel rekening mee, maar ook meerdere nooit. Het zij zo helaas. Ik vind het erg leuk om jouw verhalen te lezen en te zien hoe “leuk” een leven met coeliakie kan zijn. En goeie “tips en tricks”….thnx!

  4. Hoi Harmke,

    Wat grappig dat ik in dit artikel mijn stukje tegenkom over dat er geen eten was voor mij. Dat gaat nu gelukkig beter. Ze houden nu wel rekening met me. Als ze verjaardag hebben is er gebak voor me en als ik op visite kom hebben ze koekjes in huis.
    Het punt op die verjaardag van toen is dat ik niet wist dat er een buffet was gemaakt. Als ze mij van tevoren hadden gebeld, had ik zelf wat mee kunnen nemen of met tips kunnen komen. Ik vind het nl geen probleem om zelf eten mee te nemen. Gelukkig houden ze nu wel rekening met me en de rest van de familie trouwens ook. Ze hebben altijd wat glutenvrij in huis voor me. Wat fijn dat je zo lekker hebt kunnen smullen op het feestje van je oom en tante en dat je zorgeloos erheen kunt gaan.

    Groeten Linda.

  5. “Ik heb geen zin om als een hyena mijn glutenvrije plekje te bewaken en kans op kruisbesmetting groot is.”

    *gniffel*
    En ja, herkenbaar. Dat is: ik kan er lang niet altijd op vertrouwen dat er glutenvrij eten voor mij. Ik heb dan eigenlijk ook altijd wel wat bij me (reep van 9Bar), maar er zijn ook gelegenheden die ik daarom aan me voorbij laat gaan. Ik probeer vooral te genieten van de momenten dat er wel aan me gedacht is.

  6. Goh, wat fijn dat er zoveel mensen in je omgeving zijn die er echt rekening mee houden. Dat lijkt me heerlijk! Ben zelf sinds een jaar of 15 glutenvrij, maar behalve mijn moeder houdt eigenlijk niemand daar rekening mee. Zelfs mijn broer kijkt me nog altijd scheef aan (na 15 !!! jaar) als ik een stukje taart weiger en vraagt nog altijd ‘waarom niet?’. De rest van de familie lijkt te denken dat het om een modegril gaat en houdt er -grotendeels expres- geen rekening mee (zo van: je moet eindelijk es normaal gaan doen). Dus: ik neem altijd zelf eten mee! ik moet wel!

    • Miss Glutenvrij

      Wat naar voor je! Vind het erg voor je dat je familie zo doet, hopelijk verandert dit snel.

  7. Ik neem altijd mijn eigen eten mee, behalve bij een zeer goede vriendin zij heeft altijd is voor mij.Zij kookt dan glutenvrij voor mij.

  8. Ha Harmke,
    Heel goed topic, dit is een belangrijk onderwerp, want we gaan natuurlijk het liefst zo ontspannen mogelijk met anderen om, en samen eten is vaak het toppunt van gezelschap. Ik ben net gv en vind het erg lastig: Vraag je vrienden die paprikachips eten tijdens het bereiden van de GV maaltijd om dit niet te doen, of laat je dat? Hoe reageer je op opmerkingen van: ‘je had toch geen volledige darmschade, dan kun je toch nog best iets eten?’ of: ‘als je af en toe droomt over echt brood, dan betekent dat toch dat je veel te streng voor jezelf bent en eens lekker jezelf een echt broodje moet gunnen´. Soms hou ik me maar stil, omdat ik denk± ze wennen er vanzelf wel aan, en mezelf verdedigen vind ik ook niet gezellig. Ondertussen haal ik veel steun uit de blogs van jou en anderen. Dank daarvoor!

  9. Ik heb je site nog niet zolang geleden ontdekt, vandaar de late reactie ;)

    Maar zoals jij het doet, zijn er niet veel denk ik! Je moet erop durven vertrouwen, en de meeste mensen hebben geen flauw idee waar het allemaal inzit en waar ze rekening mee moeten houden.
    Ik neem vrijwel altijd alles zelf mee.. (ligt grotendeels aan mezelf)
    Vaak denk ik, ze moeten er zoveel moeite voor doen, en ik neem het net zo makkelijk mee. Het scheelt waarschijnlijk heel veel, dat ik buiten het glutenvrije nog een aantal andere allergien heb.

    Er zijn trouwens voldoende mensen die van te voren vragen of ik mijn eigen spullen wil meenemen. En maak ook vaak genoeg mee dat ze bijv. halverwege de avond lekkers op tafel zetten en dan tot de conclusie komen dat ze vergeten zijn naturel chips mee te nemen (dat eet ik altijd als lekkers).

    Soms vervelend, maar meestal maak ik me er niet druk om. Dan maar geen gebakje of lekkers.
    Met maaltijden is het vervelender als je niets hebt of alleen gekookte aardappels met groente en de rest 3-gangen.

    Wees blij met je familie- en vriendenkring!:)

Geef een reactie