‘Ik werd gepest omdat ik coeliakie heb’

teens-school-bullyingKirsten (15) werd gepest omdat ze coeliakie heeft. ‘Toen ik de diagnose coeliakie kreeg, werd er vaak een koekje voor mijn neus gehouden of zelfs eten in mijn mond gepropt.’

Op een van de glutenvrije forums op Facebook las ik dat mensen worden gepest of buitengesloten omdat ze coeliakie hebben en glutenvrij moeten eten. Dit raakte me in mijn hart. Ik moest hier wat mee en daarom besteed ik in dit artikel aandacht aan coeliakie en pesten. Ik plaatste een oproep Facebook waarop Kirsten reageerde. Kirsten (niet haar echte naam want ze blijft liever anoniem), werd gepest omdat ze coeliakie heeft en is hierdoor erg onzeker geworden.

Dit schreef zij:
Ik was op de basisschool altijd ziek, zwak en misselijk. Ik werd hierdoor vaak opgehaald van school. Kinderen dachten dat ik loog dat ik me niet goed voelde en noemden me een aandachtskind. Toen ik de diagnose coeliakie kreeg, werd er vaak een koekje voor mijn neus gehouden, of zelfs eten in mijn mond gepropt. Geen idee waarom ze dat deden. Ik denk dat ze bewijs wilden dat ik er echt ziek van werd. Ik had ander brood in de pauze dat altijd heel erg uit elkaar viel. Ook hier pestten een aantal me mee. Ik was ook een stuk kleiner en molliger dan de rest door mijn coeliakie en kon daardoor minder aan. ‘Je kan ook niks he’, zeiden ze Dit heeft mij erg onzeker gemaakt en hierdoor vind ik het best moeilijk om met mijn ziekte om te gaan.

Ik snap werkelijk geen snars van mensen die anderen pesten om hun ziekte/ aandoening. Sowieso begrijp ik pesten niet, maar omdat pesten en glutenvrij mij persoonlijk raakt, deel ik het verhaal van Kirsten.

‘Ik ben nu vijftien jaar. Vroeger had ik veel last van migraine, huidproblemen, buikkrampen en voornamelijk vermoeidheid. Ook was ik erg klein en mollig. Toen ik zeven jaar was, kreeg ik de diagnose coeliakie, eigenlijk veel te laat. Rond groep 4 begon het pesten, dit duurde tot eind groep 8. Ze noemden me een aandachtskind, lui varken (omdat ik weinig kon door mijn vermoeidheid), dom bruintje (door de achterstand die ik op had gelopen) en nog wel meer, maar dat kan ik me niet zo goed herinneren. Als de pesters eten in mijn mond wilden proppen, sloeg ik dit van me af en begon voornamelijk te huilen waardoor ik ook weer huilebalk werd genoemd. Kinderen lachten me dan weer uit. Ik werd dan heel boos en liep weg. Gelukkig ben ik van dit eten nooit ziek van geworden.

Nooit afspreken
Vooral mijn moeder maakte zich zorgen. Ze vroeg vaak waarom er niemand mee naar huis kwam of in het weekend kwam spelen. Ik zei dan altijd dat ik geen zin had en liever iets alleen wilde doen. Dat vond ik ook prettig, maar heel vaak loog ik en wilde niemand met me afspreken. Ook op school wilde niemand met mij spelen. Een aantal kinderen dachten zelfs dat mijn ziekte besmettelijk was en bleven zo ver mogelijk uit mijn buurt. Ik was raar volgens hen omdat ik het toen ook al erg leuk vond om mezelf te laten zien op een podium. Ik had niet veel vrienden dus werd ook niet uitgenodigd op feestjes. Als ik zelf een feestje gaf kwamen er niet veel opdagen, voornamelijk omdat ze dachten dat ze vies eten zouden krijgen en ook omdat ze me gewoon niet mochten.

Ik probeerde de pesterijen te negeren, maar dat was lastiger dan ik dacht. Ik kropte mijn gevoelens op en heb ze nooit goed kunnen uiten. Af en toe kwam ik voor mezelf op. Als de leraar iets zag gebeuren greep hij/zij in, maar dat hielp helaas niets. Ik durfde mijn ouders niet te vertellen over het pesten omdat ik ze niet nog een last van mijn ziekte erbij wilde geven. Ik voelde me totaal niet fijn, ging elke dag met moeite naar school en kwam vaak huilend thuis. Het pesten maakte mij erg verdrietig, ik begreep het niet.

Altijd rekening met mij houden
Momenteel zit ik op de mavo, uiteindelijk stroom ik door naar de havo. Ik vind het nog steeds moeilijk om met coeliakie om te gaan. Het liefst vermijd ik het om te vertellen dat ik geen gluten mag en pak ik iets te eten waar ik 100% zeker van weet dat het glutenvrij is zodat ik het niet hoef te vragen. Vooral met vriendinnen vind ik dit lastig. Als we ergens naartoe gaan of een keer met zijn allen uit eten willen, moet er altijd rekening met me gehouden worden, ook op vakantie. Om eerlijk te zijn haat ik dat.

Lichamelijk voel ik me inmiddels stukken beter, ik ben nog steeds iets aan de kleine kant, maar zit niet ver onder het gemiddelde en ook mijn gewicht is prima. Het dieet gaat voor de rest goed en ik heb een super lieve mama die altijd goed voor me zorgt en samen gaan we ‘op avontuur in de coeiliakiewereld’ zoals wij dat thuis noemen.

Beoordelen op coeliakie
Ik word nu gelukkig niet meer gepest. Het liefst denk niet meer aan die tijd omdat ik er erg onzeker van ben geworden. Het heeft er voor gezorgd dat ik ben gaan denken dat mensen mij beoordelen op mijn coeliakie en niet op mijn karakter. Ik uit veel van mijn woede en verdriet over het pesten in mijn grootste hobby: zingen, dansen en acteren. Ik heb een geweldige vriendengroep leren kennen en zij weten ook allemaal mijn verhaal en steunen me hierin. Dit helpt mij minder onzeker te zijn. Ik heb ook professionele hulp gehad om minder onzeker te zijn. De cursus die ik volgde heet STIP en staat voor Sterk, Trots en Ik ben Prima. Af en toe werd hier over coeliakie gepraat, maar niet vaak.

Ik zou willen dat mensen beter nadenken voordat ze dingen zeggen of doen. Het kan iemand veel pijn doen. Mensen moeten elkaar in hun waarde laten en accepteren. Achteraf gezien had ik gewild dat ik opener was geweest en meer voor mezelf was opgekomen. Tegen anderen die worden gepest wil ik zeggen: Pieker er niet in je eentje over, zoek een vertrouwenspersoon. Het zal opluchten erover te praten. Ik deed dit toentertijd niet, daar heb ik achteraf spijt van. Alles opschrijven werkte bij mij wel goed. Wees sterk, kom voor jezelf op, want pesters zijn niks meer dan jij.

Ieder mens is anders en dat is wat een mens uniek maakt. Niemand zou beoordeeld mogen worden om zijn unieke eigenschappen of hiermee gepest mogen worden. Je moet trots zijn om wat jou anders maakt. Je moet met trots kunnen zeggen: Dit ben ik en dit maakt mij uniek.’

Stop pesten!
Ik ben Kirsten dankbaar dat zij haar verhaal wil delen op mijn site. Gelukkig gaat het nu goed met haar, maar wat vreselijk dat zij is gepest om coeliakie. Ik snap dat haar dit onzeker maakt. Ik ben zelf ook onzeker geweest door coeliakie en het niet willen begin over het glutenvrije dieet herken ik. Ik heb me hier gelukkig overheen kunnen zetten, ik hoop dat Kirsten dit op een dag ook kan. Coeliakie is niets om je voor te schamen. Je hebt hier zelf niet om gevraagd. Vaak als je uitlegt wat het glutenvrije dieet inhoudt, willen mensen met je meedenken. Kinderen kunnen helaas heel hard zijn, toch hoop ik dat ouders en leerkrachten kunnen helpen begrip voor elkaar op te brengen en pesten stoppen.

Wie herkent zich in het verhaal van Kirsten?

Ook leuk om te lezen

6 Comments

  1. Vind dit zo erg om te lezen!!
    Het doet me gewoon verdriet om te lezen wat Kirsten heeft moeten doormaken…
    Ze kan trots op zichzelf zijn met wat ze nu bereikt heeft!!!!!

  2. Wat vreselijk om dit verhaal te lezen. Ik heb zelf twee dochters met coeliakie. Zij zijn nu 14 en bijna 12. De jongste heeft vanaf haar 2e coeliakie en de oudste vanaf haar 6e. Zij zijn gelukkig nooit gepest. Zij zijn begrijp ik nu in de gelukkige omstandigheden dat de kinderen om hen heen altijd om hun denken. En natuurlijk is het dieet niet altijd even gemakkelijk maar ze weten dat het moet en dat er gelukkig genoeg lekkere dingen te krijgen zijn.
    Gelukkig gaat het nu weer goed met Kirsten. Vind het ook een grote nalatigheid van de leerkrachten. Die hadden het moeten indammen. Veel succes verder Kirsten!

  3. Wat afschuwelijk! Hoe kunnen mensen anderen pesten met een ziekte. Ik vind het heel erg dat ze dit heeft moeten meemaken. Ik heb de diagnose pas gekregen na mijn schooltijd. Wel maakte mensen vervelende opmerkingen tegen mij over het vele ziek zijn en het lage energieniveau (achteraf door coeliakie).

  4. Maybrith

    Als moeder van een zoon met coeliakie raakt dit tot in mijn ziel, ook al hebben wij gelukkig tot nu toe andere ervaringen.

  5. Geen woorden voor! Verschrikkelijk dat dit nog tegenwoordig gebeurd! Ik herken me in bepaalde punten, ik was ook heel erg onzeker en ik kropte al mijn verdriet en gevoelens op. Er kwam een punt dat alles er uit kwam bij de kinderarts in Gent. Die zag dat ik er moeite mee had. Mijn coeliakie is bijna 5 jaar geleden geconstateerd. Veelste laat kwamen ze er later achter, tot gevolgen aan toe. Ik probeerde net als dit meisje mijn ziekte ter spraken te vermijden.. Later veel spijt van gehad! Gelukkig gaat het met Kirten weer goed! Maar het geldt inderdaad voor iedereen, praat er over als je er mee zit! Dat lucht heel veel op

  6. Pingback: Emma: ‘Mijn familie gelooft niet dat ik ziek word van gluten’ – MissGlutenvrij.nl

Geef een reactie