Neiging om gluten te eten

neiging gluten eten2Laatste stelde iemand mij de vraag: ‘Maar heb je dan nooit de neiging om gluten te eten?’ Deze vraag zette mij aan het nadenken. Heb ik dit? En ja wat doe ik dan? In dit artikel wil ik het met jullie hebben over ‘de neiging om gluten te eten’.

Zoals jullie weten houd ik mij heel streng aan mijn dieet. Hier predik ik ook voor want vanuit ervaring weet ik dat als ik mij aan mij glutenvrije dieet houd ik me 100% gezond voel. Ik heb nou eenmaal coeliakie en daar hoort een levenslang glutenvrije dieet bij. Net zoals iemand met diabetes insuline spuit. Ik zie dit als een gegeven waar ik niet omheen kan. Het komt eigenlijk vrijwel nooit in mij op gluten te eten. Ik zeg vrijwel, want heel soms dan zegt een stemmetje in mij dat ik iets met gluten wel heel graag wil eten.

Schijt, ik doe het gewoon
Het is hartstikke lekker weer dus ik ben weer regelmatig bij de ijssalon te vinden. Ik zeg altijd duidelijk bij elk bezoek dat ik glutenvrij ben en vraag altijd keurig om een bakje, of ze de schep extra schoon willen maken en of ze ijs willen scheppen van een onaangeraakt stuk. Ook check ik ieder nieuw jaar of die smaak ijs die ik graag eet nog glutenvrij is. Nu zag ik laatst de nieuwe smaak ‘salted caramel’. En dat terwijl Tony’s Chocolonely karamel zeezout mijn lievelingschocola is. O boy, die wil ik. Ik vroeg het meisje achter de toonbank of deze smaak glutenvrij was. Ze wist het niet zeker en kon het ook niet navragen omdat de manager al naar huis was. Heel even dacht ik: ‘schijt, ik doe het gewoon, het beetje gluten zal vast wel meevallen en oh wat is die smaak fantastisch en wat zal die hemels smaken.’ Tot de vriend waarmee ik was: ‘Harm, nee. Neem ‘m nou niet, je weet niet of er gluten in zit.’

Nee, inderdaad. Hij heeft helemaal gelijk, wat dacht ik wel niet. Dank je wel voor deze lieve meedenkende vriend. Dit was dus zo’n neiging om gluten te willen eten. En waarom? Heel soms probeer ik mijn kop in het zand te steken, maar meestal trek ik ‘m er snel weer uit. Wat is die paar seconden genot in mijn mond waard? Buikpijn, diarree, hoofdpijn, gasvorming, vermoeidheid, misselijkheid, sacherijnig zijn…

En toch heel heel soms laat ik me verleiden tot het nemen van bijvoorbeeld een bonbon waarvan niet bekend is of ie glutenvrij is. Dan kan ik me gewoon niet inhouden (chocola hé) en denk ik er bijna zeker van te zijn dat dit stukje genot toch echt geen gluten bevat. Dan is die neiging zo groot en doe ik het gewoon. Als ik wel zeker weet dat een product gluten bevat eet ik het niet, dat kan ik gewoon niet. Gluten is vergif, de vijand ik mag dit NIET.

Morgen ziek
Vroeger zei mijn moeder soms als ik vroeg of ik iets mocht eten en we niet zeker wisten of er gluten in zat: Eet het maar, dan zien we morgen wel of je er ziek van wordt. Dat zet mij aan het nadenken nu ik schrijf over ‘de neiging om gluten te eten’. Ik moest als kind zelf de beslissing maken of ik het zou eten of niet. Ik heb coeliakie en ik word er ziek van. Nu achteraf denk ik: had mijn moeder mij moeten verbieden dit eten te nemen? Het kan immers niet glutenvrij zijn dus het kan me ziek maken.

Nu heb ik ‘het geluk’ dat ik van een klein beetje gluten niet compleet op z’n kop ga staan. Vaak blijft het bij de klachten die ik eerder noemde. En meestal zijn ze na een dag ook wel weer verdwenen. Natuurlijk veroorzaakt gluten net zoveel schade bij mij als bij elke coeliakiepatiënt, maar de klachten bij een beetje gluten zijn voor mij te handelen. Niet dat ik ze graag heb, maar ik ga niet compleet stuk en ben ook niet dagen uit de running. (Wil je weten hoe ik op een flinke dosis gluten reageer, lees dan dit verhaal.)

Ik ben blij dat mijn moeder mij vrij liet en niet als een dictator mij verbood gluten te eten. Als ik gluten eet, word ik ziek, maar ik beslis zelf wat ik eet. Ik ondervind de gevolgen ervan. Meestal raadde mijn moeder mij het af, je hebt morgen een toets, leuk dagje uit etc. Maar soms zei ze ook: je moet het zelf weten. Ze liet mij zelf de beslissing maken of ik die neiging gluten te eten zou omzetten in het doen. Het heeft mij zelfstandig en bewust gemaakt. En ja soms had ik buikpijn en achteraf spijt. Maar soms is het ‘fijn’ (ik schrijf bewust tussen aanhalingstekens, want fijn is het zeker niet) weer even te weten waarom je glutenvrij eet. Soms eet ik tijden glutenvrij en voel me super gezond en twijfel ik wel eens of een beetje gluten nou echt geen kwaad kan. Tsja, ook ik heb deze gedachten.

Kan sporen bevatten van gluten
Producten met ‘kan sporen bevatten van gluten’ eet ik WEL. Ik snap, vooral als je net nieuw bent in de glutenvrije wereld, dat dit zinnetje extreem verwarrend kan zijn. Daarom benoem ik ‘m nog maar weer een keer. ‘Kan sporen bevatten’ is indekken van de producent. Vaak wordt in dezelfde fabriek met gluten gewerkt. In mijn keuken bereid ik ook wel eens een product met gluten voor mijn gasten, dus zou in theorie al mijn eten gluten kunnen bevatten. De ruimte is immers niet 100% glutenvrij, dan zou er nooit met gluten gewerkt mogen worden. Ik durf producten met ‘kan sporen bevatten’ altijd aan, het zit immers niet in de ingrediënten en mocht er toch een mini beetje gluten in zitten dan is dit sowieso altijd onder de norm van de codex alimentarius.

Ik hoop dat jullie het interessant vonden te lezen of ik wel eens de neiging heb om gluten te eten. En natuurlijk ben ik benieuwd hoe jullie hier mee omgaan.

Hebben jullie ook wel eens de neiging gluten te willen eten?

Ook leuk om te lezen

8 Comments

  1. Ik heb soms ook de neiging, maar ik doe het nooit! Ik ga er eigenlijk op dezelfde manier mee om als dat jij dat doet. Bedankt voor het stukje over ‘kan sporen bevatten van gluten’ ik twijfelde de laatste tijd of ik dit nu wel of niet moest eten.

  2. Hoi! Leuk stuk! Mijn twee dochters hebben coeliakie en reageren beiden heel anders… De ene dochter heeft reacties die lijken op die van jou. Mijn oudste dochter krijgt geen énkele reactie, behalve dat ze er niet meer van groeit… Daarom nemen wij geen enkel risico en durf ik ook ‘sporen van’… (nog) niet aan… Ook haar de keuze laten is eigenlijk geen optie…

  3. Hoi,
    Ook ik heb wel eens de neiging om toch iets glutenvols te eten. Tot op heden heb ik dat niet gedaan, hoewel de verleiding soms erg groot is. De laatste keer dat ik toch glutenziek was (meer dan 2 jaar geleden) waren mijn darmen 4 dagen van slag :-( Dus dan laat je het wel.
    Ook ik eet producten waar op de verpakking staat “kan sporen van gluten bevatten” en heb er totaal geen last van. Dit staat er mijns inziens alleen voor de fabrikant zodat hij zich juridisch ingedekt heeft.

  4. ik vind het ook zeer moeilijk
    om is niet te zeuren maar dan denk
    van is mij dat ene koekje nu wel waard om zoiets te eten
    ik ben liever gezond en maak liever een uitstapje dan gluten te eten
    en misselijk diaree hoofdpijn humeurig en koorts te hebben
    en dan maar ziek in mij bed te moeten liggen ik heb veel bij geleerd
    bedankt hier voor mis glutenvrij
    is steeds de moeite om u artikels te lezen

  5. Hoi,

    Ik begrijp het niet helemaal. Je schrijft ” Ik zeg altijd duidelijk bij elk bezoek dat ik glutenvrij ben en vraag altijd keurig om een bakje, of ze de schep extra schoon willen maken en of ze ijs willen scheppen van een onaangeraakt stuk. ”

    En dan maak je er geen probleem van iets te eten waar er ook gluten aanwezig zijn. In het ijssalon zijn er ook gluten aanwezig en in een fabriek kan ook materiaal in aanraking komen met glutenhoudende producten net zoals in het ijssalon.

    • en in het ijssalon zal het ook wel onder de norm vallen wil ik nog toevoegen :o)

  6. judith blaauw

    Mooi stuk, helpt me om niet te streng te zijn voor mijn dochter. Ze moet het inderdaad uiteindelijk zelf ondervinden. dankje! judith

  7. Anne-Karin

    Ik heb die neiging heel vaak en geef er regelmatig aan toe. Slecht weet ik, maar ik merk niks maar dan ook helemaal niks. Zelfs als ik een ‘gewoon’ broodje eet merk en voel ik niks. Dit maakt het lastig om het dieet goed vol te houden. Ik weet dat het op lange termijn niet goed voor me is dus ik probeer me goed aan mijn dieet te houden, maar toch…
    Bij de specialist heb ik wel eens gevraagd of ik wel écht coeliakie heb, maar de onderzoeken wijzen dat toch echt uit. Ik heb het zelfs uitgeprobeerd met het bloedprikken. Een paar dagen voordat ik ga bloedprikken voor mijn tweejaarlijkse controle ‘zondig’ ik expres en mijn bloedwaarden (ook die voor coeliakie) zijn altijd prima! Kortom, het blijft een lastige voor me.

Geef een reactie