Familie Van den Biggelaar: ‘Ons hele gezin moet glutenvrij eten’ (Deel 3: dochter Michelle)

BiggelaarFamilie Van den Biggelaar met de klok rond: Adrie, Johan,  Anke (oudste) Renza (middelste) Michelle (jongste).

Een gezin bestaande uit vijf personen en allemaal hebben ze coeliakie en moeten ze glutenvrij eten. Maak kennis met familie Van den Biggelaar. In dit artikel aan het woord dochter Michelle, zij houdt van (verre) reizen en deelt graag haar glutenvrije tips. 

Een tijdje geleden deed ik een oproep of er coeliaken zijn met een glutenvrije partner. Hierop kreeg ik een mail van Adrie Van den Biggelaar.

Mijn partner en ik hebben beiden coeliakie en eten al vele jaren glutenvrij. Ook onze drie dochters hebben coeliakie.
Mocht je interesse hebben dan hoor ik het wel. 

Een heel gezin met coeliakie?! Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik ben zelf thuis de enige met coeliakie van onze vijf gezinsleden. Ik laat jullie graag kennis maken met de familie Van den Biggelaar. Ik vroeg aan hen afzonderlijk hun ‘coeliakie verhaal’ te vertellen. Je leest het in vijf verschillende artikelen.

Deel 1 moeder Adrie. Lees hier haar verhaal.
Deel 2 dochter Anke: Lees hier haar verhaal.

Michelle
Dit is het verhaal van dochter Michelle: ‘Op mijn twaalfde kwam ik erachter dat ik coeliakie heb (ik ben nu bijna 21). Ik geloofde het bijna niet, want ik had het gevoel dat ik prima in mijn vel zat. Achteraf gezien was de diagnose logisch en waren de symptomen, zoals moeheid na een drukke dag, sterk aanwezig. Door die moeheid heb ik atletiek opgegeven, ik vond mijzelf niet goed genoeg. Achteraf gezien kon ik er dus niks aan doen.

Gelukkig ging ik glutenvrij eten voor mijn groeispurt. Hierdoor ben ik toch nog een stuk gegroeid. Ik heb in mijn pubertijd wel een jaar of twee gluten gegeten. Ik wist dat ik het als kind ook kon handelen, dus begon ik het langzaam op te bouwen. Ik wilde erbij horen en geen uitzondering zijn of aan mensen uit te hoeven leggen wat er gebeurt als ik gluten eet. Thuis at ik gewoon glutenvrij, maar op school en na school kocht ik allerlei koekjes, broodjes en andere dingen met gluten. Mijn ouders wisten hier niks van.

Dieet komt van pas
In de zomervakantie at ik helemaal geen gluten en merkte dat ik mij weer fitter voelde. Vanaf dat moment heb ik mij weer aan het dieet gehouden. Na de middelbare school ging ik naar de pabo, ik zit nu in mijn laatste leerjaar. Buiten school werk ik in een supermarkt achter de kassa en ben ik vrijwillig leiding bij scouting. Opmerkelijk genoeg komt mijn glutenvrije dieet soms van pas.

Er zijn klanten die vragen hebben over glutenvrije producten. Zo was er laatst een die vroeg welk gehakt glutenvrij is omdat het niet op de verpakking staat. Ze ging namelijk koken voor een glutenvrije vriendin. Ik heb haar toen uitgelegd dat in vlees in principe geen gluten zit en ik heb de rest van de boodschappen gescand. Een jaar geleden was er een klant die op zoek was naar vleeswaren. Ze was er net een paar dagen achter dat ze coeliakie had en vond het allemaal erg moeilijk, ze was er ook emotioneel onder. Ik vond het fijn haar te kunnen helpen.

Op scouting is het handig omdat ik goed weet waar je op moet letten bij een speciaal dieet, we hebben regelmatig kinderen met allergieën en intoleranties. Ik zorg dan dat er vervangende producten komen die zij kunnen eten.

Goed omgaan met coeliakie
Tegenwoordig kan ik wel zeggen dat ik goed om kan gaan met coeliakie. Ik maak me er ook niet vaak druk om omdat alles steeds beter geregeld is. Als ik uit eten ga, bel ik vaak van te voren, of ik ga naar een van de plekken waar ik zeker weet dat ik glutenvrij kan eten. Lunch vind ik vaak nog het spannendst, maar dit gaat eigenlijk altijd wel prima. Ik begin ook steeds vaker spontaan buiten de deur te lunchen omdat er altijd wel een plek is waar ik heen kan gaan (is mijn ervaring in Breda en Tilburg).

Op zomerkamp heb ik voor het eerst een minder leuke ervaring gehad met betrekking tot lunch. Helaas had ik toen geen mogelijkheid ergens anders heen te gaan, dus heb ik een maaltijdsalade bij de Jumbo gehaald en die op het terras gegeten. Een paar weken van te voren had ik aan het restaurant gevraagd of het mogelijk was bij hen te lunchen, diezelfde dag zei de eigenaar dat hij niks kon garanderen. Zelfs toen ik mee probeerde te denken (door te vragen wat er in de salade zat) zei hij dat hij echt niet de tijd en ruimte had om heel de keuken en oven schoon te maken. Toen heb ik besloten naar Jumbo te gaan, door die opmerking was het duidelijk dat hij nul verstand van glutenvrij eten had.

Reizen
Vakantie heb ik nooit als probleem gezien. Ik heb ervaren dat het in (bijna) ieder land makkelijker is glutenvrij te eten dan in Nederland. Nederland is echt een brood land, net zoals Frankrijk (daarom ga ik nooit naar Frankrijk). Maar op andere plekken is het zoveel makkelijker. Italië vond ik altijd fantastisch omdat ze veel glutenvrije pasta, koekjes en pizza’s hebben. Ieder kind wordt gecontroleerd op coeliakie en daardoor merk je dat er meer aandacht wordt besteed aan glutenvrij eten.

Ik ben ook op vakantie geweest naar Kos. Ik heb toen de Griekse vertaling van celiactravel geprint. Heel de vakantie heb ik heerlijk gegeten. De mensen zijn blij als er klanten komen, dus ze zijn bereid om een stapje extra te doen.
Dit was hetzelfde in Vietnam, Cambodja en Thailand. Het fijne is dat er vaak een kok of serveerster even tijd voor je neemt om mee te kijken naar het menu. Ik vraag dan ook vaak wat diegene aanbeveelt als gerecht. Hierdoor proef je de beste lokale gerechten en weet je bijna zeker dat het safe is.

Azië
In Vietnam, Cambodja en Thailand koken ze veel natuurlijker dan bij ons. Daarnaast is graan duurder dan rijst, dus gebruiken ze dat vrijwel niet. Sauzen worden vaak dikker gemaakt met kokosmelk, want dat is daar goedkoper en makkelijker te krijgen. Ik heb iedere dag heerlijk gegeten. Ik ben heel de vakantie lang, twee keer per dag uit eten geweest voor lunch en diner. Soms at ik met de groep (het was een rondreis) en dan vroeg ik aan mijn tourguide wat ik kon eten, hij zei het dan in Vietnamees (of Khmer, of Thais) tegen de serveersters. Wanneer ik zonder de tourguide ging eten, gaf ik de vertaling en dit ging altijd goed. De meeste koks maakten een alternatieve saus voor mij in plaats van iets met soja. Ontbijt at ik eigenlijk altijd in het hotel omdat het inbegrepen was. Ik nam vaak een omelet en heel veel vers tropisch fruit. 

Er waren grote verschillen tussen de landen qua eten. Vietnam raad ik iedereen aan die van lekker eten houdt, want dat was echt fantastisch. Het is een combinatie van Chinees, Thais, Japans en zelfs Frans. Ze gebruiken erg veel verse groente, kruiden vlees en vis. Het enige waar ik mee moest opletten was het brood, maar dit staat vaak goed vermeld op de menukaart. Tijdens bepaalde diners werden er allemaal kleine gerechtjes gemaakt en geserveerd als een soort van tapas. Wanneer er iets bij zat wat ik niet mocht, maakten ze altijd een alternatief. Hoewel coeliakie voor hen onbekend is, houden ze er wel super goed rekening mee.

Ongedierte eten
Cambodja was een heel ander verhaal. Dit kun je vergelijken met een derdewereldland waar kinderen spullen verkopen en bedelen. Er is ontzettend veel armoede en de mensen zijn niet zo hygiënisch als in de buurlanden. De armoede kun je ook terugzien in de keuken, ze eten (gefrituurde) tarantula’s, rupsen, krekels, (water)slangen, ratten etc.

Mijn eerste lunch in Cambodja was zonder tourguide, hij had voor mij vertalingen opgeschreven (Khmer staat namelijk niet in het lijstje van celiactravel). Toen ik deze liet zien, wees de kok de hele kaart aan. Ik wist dus niet zeker of ik alles of niks mocht hebben. Bij de volgende kraam was het hetzelfde verhaal. Ze wees alles aan, op één gerecht na. Het bleek dus dat ik alles mocht hebben. Iedere keer wanneer ik mijn tourguide vroeg of ik een bepaald gerecht kon eten, zei hij ‘yes ofcourse’. En iedere keer twijfelde ik of hij me wel serieus nam. Uiteindelijk ben ik niet ziek geworden van gluten, dus dat zat wel goed. Hij vertelde me, dat ik waarschijnlijk zelfs het brood mocht eten omdat ze dit maken van tapioca. Dit heb ik niet geprobeerd, want ik ben het helaas niet meer tegengekomen.

In Thailand heb ik maar één diner op, dus daar kan ik niet veel over zeggen. Ik mocht veel en de kaart leek op die in Cambodja, al was het allemaal iets meer spicy. Een vertaling is wel een must, omdat ze niet goed Engels spreken. In het vliegtuig heb ik van te voren aangegeven dat ik een glutenvrije maaltijd wilde. Ik vloog met KLM en heb iedere keer wanneer ik het vliegtuig instapte gevraagd of de maaltijd aan boord was. Dit was het geval en hoewel het niet erg lekker was, was het wel glutenvrij (vliegtuig voedsel is nooit heel erg smakelijk). Sommige snacks waren wel met gluten. Nu lig ik daar nooit wakker van, omdat ik genoeg heb aan de maaltijden, maar dit is wel iets om rekening mee te houden als je graag tussendoor snackt.

Niet verhongeren
Ik bedenk altijd voordat ik op vakantie ga dat er overal in de wereld groente, fruit en vlees is en dit is altijd safe. Ik zal niet verhongeren, in het ergste geval vind ik het eten niet zo lekker, maar het is altijd mogelijk om glutenvrij te eten. Ik vind het dan ook ontzettend zonde als iemand zich tegen laat houden om te reizen door coeliakie.

Nederland is (naar mijn ervaring) één van de moeilijkste landen om glutenvrij te eten en ik vind het geen realistische maatstaf met de rest van de wereld. Laatst sprak ik een collega van mijn leeftijd die sinds drie jaar glutenvrij eet. Ik had het over vakantie en ze vond het spannend omdat ze naar Londen ging. Het was de eerste keer dat ze op vakantie ging sinds ze wist dat ze coeliakie had. Ik was met stomheid geslagen.

Coeliakie als excuus
Ik denk dat mensen coeliakie soms als excuus gebruiken om bepaalde dromen niet na te jagen. Zo was ik zelf ook. Ik vertelde ook tegen mensen dat ik wilde reizen, maar dat het zo ontzettend lastig is omdat ik geen gluten mag. Uiteindelijk denk ik dat ik de smoes gebruikte om in mijn comfortzone te blijven. Er is namelijk niks moeilijks aan, en het is de beste keus die ik in tijden heb gemaakt. Reizen is verslavend, en ik ben nu al aan het nadenken over een nieuwe bestemming.’

Volgende keer zus Renza, zij mocht zich als vierde aansluiten bij de glutenvrije club.

Ook leuk om te lezen

Geef een reactie