FAMILIE VAN DEN BIGGELAAR: ‘ONS HELE GEZIN MOET GLUTENVRIJ ETEN’ (DEEL 4: DOCHTER Renza)

BiggelaarFamilie Van den Biggelaar met de klok rond: Adrie, Johan,  Anke (oudste) Renza (middelste) Michelle (jongste).

Een gezin bestaande uit vijf personen en allemaal hebben ze coeliakie en moeten ze glutenvrij eten. Maak kennis met familie Van den Biggelaar. In dit artikel aan het woord dochter Renza, zij is net als haar zusje Michelle dol op reizen, bezoekt graag festivals en ziet gezonde glutenvrije baksels maken als een leuke uitdaging. 

Een tijdje geleden deed ik een oproep of er coeliaken zijn met een glutenvrije partner. Hierop kreeg ik een mail van Adrie Van den Biggelaar.

Mijn partner en ik hebben beiden coeliakie en eten al vele jaren glutenvrij. Ook onze drie dochters hebben coeliakie.
Mocht je interesse hebben dan hoor ik het wel. 

Een heel gezin met coeliakie?! Daar had ik nog nooit van gehoord. Ik ben zelf thuis de enige met coeliakie van onze vijf gezinsleden. Ik laat jullie graag kennis maken met de familie Van den Biggelaar. Ik vroeg aan hen afzonderlijk hun ‘coeliakie verhaal’ te vertellen. Je leest het in vijf verschillende artikelen.

Deel 1 moeder Adrie. Lees hier haar verhaal.
Deel 2 dochter Anke: Lees hier haar verhaal.
Deel 3 dochter Michelle: Lees hier haar verhaal.

Renza
‘Mijn naam is Renza van den Biggelaar, 26 jaar en ik woon in het centrum van Tilburg. Ik ben werkzaam als verpleegkundige op afdeling Maag Darm Lever binnen het Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg. Binnen ons gezin kreeg ik als een van de laatsten de diagnose coeliakie.

Het verhaal van mijn zus Anke hebben jullie al kunnen lezen. Zij hoorde als eerste dat zij met coeliakie moest leven waarna zij opgevolgd werd door mijn moeder en zusje Michelle. De erfelijkheid was erg duidelijk. Hoewel ik geen klachten of andere verschijnselen had, heb ik me na het nodige schoppen, boosheid en ontkenning voor de zekerheid toch laten controleren door middel van een maagonderzoek met een biopt. Ik was erg bang dat de uitslag positief zou zijn. Naarmate de afspraak bij de internist dichterbij kwam, ben ik alles nog gaan eten wat ik niet meer zou mogen eten met coeliakie. De zakken paprika chips, stroopwafels, hamburgers en bastogne koeken vlogen er doorheen, want wat als ik dat straks allemaal niet meer mocht eten?

De uitslag was inderdaad coeliakie, maar dan wel in de laagste gradatie. Dat houdt voor mij nu in dat ik gelukkig niet ziek word van kruimels of sporen van. Ook pakjes en potjes kan ik delen met ‘gluten’ messen, maar ik probeer dit zoveel mogelijk te scheiden.

Fout frietje
Rond de tijd van mijn diagnose (2008) zat ik midden in mijn uitgaansperiode. Het bier vloeide rijkelijk en een vette hap ging er gemakkelijk in. Tja, dat kon ik ineens niet meer. Dan maar de wijn proberen en alleen een frietje mits dit apart gebakken werd. Zo kwam voor het eerst in een situatie terecht waarin het fout ging. Ik was op stap met vriendinnen in Breda. Even een hapje eten en dan nog naar ‘Kerkplein’, een discotheek. Bij de friettent vroeg ik of de friet apart gebakken werd. Ze gaven aan van wel en ik heb daarop vertrouwd. Vervolgens stonden we midden op de dansvloer en voelde ik mijn buik rommelen, oh nee! En ja, het ging gigantisch mis, midden op de dansvloer… Mijn vriendin ging nog naar de friettent om verhaal te halen en wat bleek: ze bakten toch wel eens hamburgers in hetzelfde vet als de friet.

Ik voelde me zeer ellendig en kon meteen naar huis. Ondanks deze ervaring ben ik vrij nuchter over mijn ziekte. Zo erg en gênant als die keer in de discotheek heb ik gelukkig niet meer meegemaakt. Ik ben een echte levensgenieter, ga naar meerdaagse metalfestivals, reis de wereld rond en ga graag een dag motorrijden. Zo heb ik bijna vijf maanden in Mexico gewerkt en gereisd en daar ook Spaans geleerd zodat ik goed kon uitleggen wat ik niet mag eten. Als ik daar aan terugdenk, ging dat vrij goed. Zo’n twee jaar geleden reisde ik een maand door Indonesië. Ik had deze keer wel een vertaling mee genomen en liet dit overal zien. De hele reis heb ik fantastisch gegeten, ben op een goede manier afgevallen en heb, jawel, maar één wind moeten laten. Mijn darmen zijn nog nooit zo rustig geweest als daar.

Voor mezelf heb ik een manier gevonden om met coeliakie om te gaan en dit gaat me goed af. Als ik twijfel of er iets te eten is op de plek waar ik heen ga, neem ik vooraf contact op, of neem voor de zekerheid een pakje rijstwafels mee. Er is altijd wel iets wat ik wel mag eten. Daarnaast scheelt het voor ons als gezin dat onze vader graag experimenteert met broodbaksels, taarten en andere lekkernijen én dat hij niet opgeeft als het een keer mislukt.

Bakkerij van den Biggelaar
Ik maak er zelf een uitdaging van lekkere en gezonde muffins, mueslirepen en chocolade brownies met fudge topping te maken. En dat allemaal zonder toegevoegde suiker. Ook al mag ik veel niet meer eten, ik ben altijd wel op zoek gegaan naar lekkernijen die ik wel mag. En dat at ik dan ook helemaal op. De dooddoener van ‘oh dan zal je wel veel afvallen als je niets meer mag eten’, geldt voor mij dan ook niet. Daarnaast stoppen fabrikanten in glutenvrije producten zoveel suiker, dat ik dat liever ook niet eet. Dus dan maar net als pap zelf proberen en bakken.

Als mijn brood op is, fiets ik naar bakkerij van den Biggelaar en ben ik weer voorzien. Op mijn beurt neem ik muffins mee die zij dan mogen testen. Al met al heb ik mijn dieet goed kunnen inpassen in mijn dagelijks leven en ervaar ik het niet als een last. Het feit dat we met het hele gezin ‘glutenvrij’ zijn, is zeker gemakkelijk en daarom ook zoals mam het vertelde geen onderwerp meer van gesprek.’

Volgende keer het laatste verhaal van familie Van den Biggelaar. Vader Johan weet het minst lang dat hij coeliakie heeft.

Ook leuk om te lezen

Geef een reactie