Reizen: Glutenvrij in Maleisië

Lisanne heeft coeliakie, maar dat weerhoudt haar niet te reizen. Met backpack en een handjevol vrienden bezocht zij Maleisië. In dit artikel deelt zij haar glutenvrije ervaringen in dit land. 

In februari deelde Lisanne haar reisverslag van Zambia op mijn site, nu doet zij dit van Maleisië. In deze gastblog vertelt zij haar glutenvrije ervaringen in dit land. Ook maakte ze nog een uitstapje naar Phuket, Thailand.

‘Na mijn vakantie in 2013 die ik in Zambia doorbracht om deel te nemen aan een vrijwilligersproject vond ik dat het tijd was voor iets nieuws. Ik vond ook dat wanneer ik drie weken in een van de armste gebieden van Afrika kon overleven met coeliakie, dat elk ander land een makkie moest worden. Gelukkig hadden een aantal vrienden van mij ook wel zin in een avontuur. Met Maarten, Malou, Frank, Valerie, Jochem, Michiel en Veerle besloten we te gaan backpacken in Maleisië!

Inenten tegen buiktyfus
Voordat ik wist dat ik coeliakie had waren vakantievoorbereidingen voor mij super simpel. Ik trok een week voor vertrek een koffer uit de kast en gooide daar de dingen in die ik dacht nodig te hebben om er op de bestemming achter te komen dat ik de helft vergeten was. Nu vergen vakanties altijd een hoop voorbereidingen. Voor mijn reis naar Maleisië heb ik een aantal dingen geregeld. Zo heb ik meteen bij het boeken van mijn vliegticket aangegeven dat ik glutenvrije maaltijden nodig had. Ik heb, naast de inentingen die ik al had gehaald voor andere verre reizen, ervoor gekozen een inenting te halen voor buiktyfus.

Ik ben een held op sokken als het gaat om naalden en in principe hoef je de inenting voor buiktyfus alleen te halen als je langer dan 3 weken op reis gaat naar een ver land. Maar het leek mij toch verstandig deze te halen omdat mijn buik al genoeg te verduren heeft gehad. Vervolgens ben ik gaan bedenken welke glutenvrije voeding ik mee wilde nemen (onderaan dit verslag heb ik een lijst met producten beschreven). Backpacks hebben beperkte ruimte en daarom moest ik met passen en meten mijn tas inpakken. Ik heb als eerste pakketjes (à 0.5/1 kilo) gemaakt met voeding die ik kon verdelen over mijn reisgenoten. Overige producten heb ik in mijn eigen backpack gestopt waardoor ik wel maar het minimale aan kleding kon meenemen.

Voor de sociale moeilijkheidsgraad die coeliakie met zich meebrengt, ben ik met de hele groep rond de tafel gaan zitten om te peilen of ze wisten wat ze op hun hals haalden om met mij op vakantie te gaan. Zeker als je met een groep op vakantie gaat is het goed om te weten wat je aan elkaar hebt door deze dingen te bespreken! Als laatste heb ik dieetverklaringen opgezocht in de talen van de landen waar ik heen zou gaan. Deze vertalingen heb ik gevonden op: www.celiactravel.com/cards. Het mooie aan deze dieetverklaringen was dat hierop stond dat een kleine glutenfout ervoor kan zorgen dat ik in het ziekenhuis zou belanden. Dit is natuurlijk overdreven, maar het zorgt er wel voor dat mensen je veel serieuzer nemen! Nadat deze lijst was afgevinkt en mijn backpack propvol zat, kon de reis echt beginnen!

MH17 chrash
17 juli 2014 zouden wij om 15.30 uur naar Kuala Lumpur (hoofdstad Maleisië) vliegen. We hadden vertraging en kregen na 2,5 uur wachten te horen dat we de gate mochten verlaten om een hapje te eten op de kosten van de vliegmaatschappij. Terwijl de rest hun eten bij de McDonald’s haalde, bestelde ik bij een ander tentje een tonijnsalade zonder croutons en zonder dressing. Op het moment dat ik mijn telefoon aanzette, kwam ik erachter dat ik onwijs veel berichtjes had kregen van verschillende mensen die vroegen hoe het met me ging en of ik nog leefde. Bij mijn vrienden gebeurde hetzelfde en dit zorgde ervoor dat ik een ontzettend onbehagelijk gevoel kreeg. Waarom wil iedereen ineens weten hoe het gaat? En waarom nu?

Het gevoel bleek te kloppen toen een vriend me in een berichtje vertelde dat vlucht MH17, een paar uur eerder, op een vreselijke manier was gecrasht. We wisten niet wat we hoorden en hebben zo snel mogelijk aan iedereen laten weten dat wij in ieder geval oké waren. Ik kon me namelijk goed voorstellen dat vrienden en familie ontzettend ongerust moeten zijn geweest aangezien veel mensen niet wisten welke vlucht wij precies hadden. Eenmaal in het vliegtuig hebben we met de groep nog lang gepraat over wat er was gebeurd, maar op een gegeven moment besloten we het los te laten. Onze vakantie zou eindelijk beginnen en daar moesten we van gaan genieten, hoe vreselijk de gebeurtenis ook was.

DSC_0058 (780x519)
Geen Arabische vertaling
De vlucht naar Dubai (waar we overstapten) verliep heel relaxed. Steeds een uur voor de rest kreeg ik mijn glutenvrije maaltijd en die waren heel goed te eten. Aangekomen op Dubai bleek dat we te laat waren voor onze aansluitende vlucht naar Kuala Lumpur. We hadden vier uur gehad overstaptijd, maar onze vertraging was uiteindelijk opgelopen tot vijf uur. Toch mocht dit de pret niet drukken. We wachtten tot we te horen kregen dat de eerst volgende vlucht naar Kuala Lumpur tien uur later zou vertrekken. Om deze tijd te overbruggen kregen we een hotel aangeboden waar we konden slapen, douchen en eten.

Maar wij besloten onze tien uur anders te besteden. We waren in Dubai, een super vette stad die we graag wilden zien en daar gingen we nu gebruik van maken ook. We vroegen twee taxichauffeurs ons rond te rijden in de vorm van een mini citytrip. Bij elke highlight stopten we even en maakte de taxichauffeur mega veel groepsfoto’s. Hartstikke leuk hoor, maar de man was helaas geen hele beste fotograaf. Teruggekomen in het hotel stond een lunchbuffet voor ons klaar. Ik had geen Arabische dieetverklaring bij me en het personeel begreep geen bal van wat ik bedoelde met ‘glutenfree’. Daarom heb ik eten gepakt waarvan ik wist dat er weinig mis mee kon zijn zoals fruit, yoghurt en groenten. Na een tijdje werden we door de transfer opgehaald en konden we onze reis naar Maleisië voortzetten.

Op naar Maleisië
In het vliegtuig kreeg ik dit keer mijn maaltijd samen met de rest van de passagiers. Vreemd vond ik, want dit is wegens gevaar voor kruisbesmetting niet echt handig. Ik sprak de steward aan en vroeg of ik wel de goede maaltijd voor me had. Hij vertelde me dat er geen glutenvrije maaltijden voor me waren gereserveerd en dat hij wel een vegetarische maaltijd voor me had. Kort heb ik geprobeerd uit te leggen dat vegetarisch lang niet hetzelfde is als glutenvrij en dat ik echt een glutenvrije maaltijd moest hebben. De man lachte een beetje en zei dat ik pech had als ik niet wilde eten wat de pot schaft. Nadat ik even tot 100 heb geteld om de man geen hoek te verkopen, ben ik op zoek gegaan naar energierepen die ik in mijn handbagage had zitten. Ik vond die dingen ontzettend vies maar ik wist dat een discussie met die man geen enkele zin had. Blijkbaar is er bij het overboeken van de vlucht op Dubai iets misgegaan waardoor mijn dieetwens niet geregistreerd stond. Jammer maar dat kan gebeuren. Daarom dus meteen de tip: neem altijd iets (lekkers) glutenvrij mee in je handbagage wanneer je een lange reis maakt. Een vlucht van acht uur is namelijk lang als je geen eten hebt en de meeste producten die je in een vliegtuig kan kopen, zijn niet echt voedzaam, of niet glutenvrij.

DCIM100GOPRO

Kuala Lumpur
In Kuala Lumpur aangekomen zijn we meteen op pad gegaan om de stad te verkennen. De bekende highlights als de Petronas Twin Towers, de Batu Caves en de grote uitkijktoren in het midden van de stad mochten daarbij natuurlijk niet ontbreken ondanks dat we wat sneller door onze planning moesten dan we vooraf dachten. De eerste avond in Kuala Lumpur hebben we gegeten in een restaurantje vlakbij de Twin Towers. Ik merkte daar meteen hoe makkelijk de Maleisische dieetverklaring werkte. De serveerster kon mij na enig overleg met de keuken meteen vertellen welke gerechten ik mocht hebben die op de menukaart stonden. Waar ik in Nederland dan meestal te horen krijg dat ik uit vier gerechten kan kiezen, had ik nu keuze uit bijna alle gerechten. Genieten dus.

De volgende avond rond etenstijd ging ik weer vol goede moed op stap met mijn dieetverklaring in de veronderstelling dat het net zo makkelijk zou gaan als de avond daarvoor. Dit was helaas iets te optimistisch. We waren gaan zitten bij een restaurant in de wijk Little Indian, bestelden wat drinken en vroegen naar de menukaart. Ik was naar de restauranteigenaar gelopen om te vragen welke lekkere gerechten hij voor mij had waarop hij antwoordde dat ik een bord kale witte rijst kon krijgen. Mijn vrienden hadden al hadden besloten wat ze wilden eten dus daarom stelde Valerie voor samen met mij een ander restaurant op te zoeken. Heel de straat zat vol met eettentjes waar ze allemaal op dezelfde manier reageerden als de eerste restauranteigenaar. We wilde het bijna opgeven tot we een restaurantje binnenliepen waar we werden geholpen door een lieve vrouw. Ze schrok bij het zien van de dieetverklaring door de heftige zin over het ziekenhuis, maar beloofde me er persoonlijk voor te zorgen dat ik een glutenvrij gerecht zou krijgen.

IMAG0229 (780x442)

DCIM101GOPRO

Jungletocht
Na Kuala Lumpur zijn we doorgereisd naar Kuala Tahan. Dit is een dorpje aan de rand van Taman Negara, het oudste regenwoud van Maleisië. Het dorpje had verschillende drijvende restaurantjes waar ik prima glutenvrij kon eten voor het ontbijt, lunch én avondeten. De reden dat we naar Kuala Tahan waren gekomen was voor een 3-daagse jungletocht. We hadden ons voor de vakantie online aangemeld en erbij vermeld dat ik glutenvrij moest eten. Natuurlijk wisten ze daar niks van op het moment dat we ons meldden op locatie. Toch beloofde onze gids (die van ons al snel de bijnaam Tarzan kreeg omdat we zijn naam niet konden uitspreken en hij graag aan lianen slingerde) glutenvrij voor me te koken.

Voordat we konden vertrekken, kregen we de opdracht om kleding, eten en slaapgerei voor 3 dagen ÉN 3 grote flessen water in onze dagrugzakjes te stoppen. Door het woord ‘dagrugzakje’ kan je natuurlijk al bedenken dat dit never nooit ging passen. We hebben er daarom ook minstens een uur over gedaan om alles strategisch in de tasjes te proppen. Op het moment dat dit gebeurd was, kon de trip beginnen.

DSC_5026 (780x522)
De eerste dag begonnen we meteen meteen wandeltocht van 8 uur waarbij we de 4,5 liter water die we per persoon hadden gedronken meteen weer hebben uitgezweet. Uiteindelijk kwamen we aan in de grot waar we de nacht zouden doorbrengen. Hier vroeg Tarzan ons met een aantal dingen te helpen. De mannen mochten hout halen voor het vuur en de vrouwen mochten helpen met koken. Tarzan had mij al heel snel bekroond met de bijnaam ‘my Jane’ en dit was ook het enige wat hij de hele tijd riep als hij iets nodig had. Uiteindelijk duurde het 3 uur voordat we konden eten. Maar ondanks dat we bijna van onze graat gingen omdat het zo lang duurde heeft hij heel lekker en glutenvrij voor ons gekookt. De volgende dag hebben we een soortgelijke wandeltocht gemaakt om uiteindelijk te overnachten in een dorpje van de Orang Asli (de oorspronkelijke bewoners van de jungle). Daar kregen we een les in blaaspijpschieten en zijn we de volgende dag teruggevaren naar Kuala Tahan.

DSC_5116 (780x522)
Om onze reis te vervolgen regelden we een taxibusje die ons naar Cameron Higlands zou brengen. Hier bleek dat ik iets verkeerds had gegeten (waarschijnlijk gebeurd tijdens de barbecue op de laatste avond in Kuala Tahan). Nadat we ergens waren gestopt voor een plaspauze heb ik aan de chauffeur gevraagd of ik voorin mocht zitten omdat ik me niet lekker voelde. De automobilisten in Maleisië rijden alleen als gekken over veel te hobbelige wegen en ondanks dat ik voorin was gaan zitten heeft mijn maag zich nog meerdere keren omgekeerd. Om die reden heb ik tegen de chauffeur gezegd dat hij echt rustiger moest rijden als hij niet mijn maaginhoud op zijn schoot wilde hebben. Dit hielp gelukkig wel, want hij ging eindelijk rustiger rijden. Aangekomen in Cameron Highlands zouden mijn planning en die van de groep tijdelijk splitsen. Ik zou vanaf daar namelijk naar Phuket reizen om voor een paar dagen mijn vriendin Esther op te zoeken die al drie maanden in Thailand aan het reizen was en de groep zou nog even kijken wat ze gingen doen.

Alleen reizen 
Ondanks dat ik van mezelf nogal chaotisch ben en ik verwachtte dat er nog wel het een en ander mis zou gaan als ik alleen op reis zou gaan, is mijn reis naar Phuket best soepel verlopen. Ik heb in korte tijd een aantal nieuwe mensen leren kennen waardoor het alleen reizen erg gezellig was. Daarnaast merkte ik al snel dat het vinden van glutenvrij eten veel makkelijker was wanneer je in je eentje op reis bent. Ondanks dat ik hele lieve vrienden heb die overal rekening mee wilde houden, kan je in je eentje veel makkelijker afwijken van je planning om op zoek te gaan naar eten. Je hoeft geen rekening te houden met anderen en anderen niet met jou. Zo kon ik op momenten bijvoorbeeld eerder vertrekken om een ontbijtje te scoren.

DSC_5208 (780x522)
Op het vliegveld in Phuket ben ik mijn vriendin Esther twee keer straal voorbij gelopen. Ze was zo bruin geworden dat ik haar niet eens meer herkende. Tijdens onze dagen in Phuket hebben we zoveel mogelijk dingen bekeken en gedaan. Gelukkig zijn Esther en ik het altijd redelijk snel met elkaar eens en daarom was een activiteitenplanning ook zo gemaakt! Een van de activiteiten die we hebben afgevinkt was parasailen op een veel te ruige zee. We hebben beide hoogtevrees en als je je afvraagt of het dan een goed idee is om te gaan parasailen? Dat is het dus niet. Naast de hoogtevrees hadden we geen idee dat het in Thailand gebruikelijk is dat een vent ongezekerd bovenin de touwen zou klimmen om (vraag me niet hoe) de parasail te besturen. Afgezien van de doodsangsten die we toen hebben uitgestaan hebben we het super leuk gehad in Phuket en een niet onbelangrijk iets is dat ik natuurlijk de kans kreeg om mijn Thaise dieetverklaring te testen. Zowel in restaurants en bij het hotel heb ik geen enkele problemen gehad met het vinden van goede glutenvrije maaltijden.

In de tijd dat ik in Phucket was, is Frank flink ziek geworden waardoor hij opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Het vermoeden was dat hij Dengue (knokkelkoorts) had opgelopen in Kuala Lumpur, maar in het ziekenhuis in Tanah Rata (Cameron Highlands) hadden ze niet de kennis om dit officieel vast te stellen. Na een week is hij overgeplaatst naar een ziekenhuis in Kuala Lumpur waar ze uiteindelijk wel Dengue hebben vastgesteld. De rest van de groep is in Tanah Rata gebleven zolang Frank daar in het ziekenhuis lag. Toen ik vanuit Phuket terugvloog naar Maleisië om de groep in Kuala Terranganu te ontmoeten, wist ik dus dat zij daar niet zouden zijn. Nu vind ik het totaal niet erg om alleen te zijn, dus dat was geen probleem.

Kuala Terranganu was alleen een plek waar bijna geen toeristen kwamen en dit maakte dat ik, als vrouw alleen, me heel ongemakkelijk voelde op straat. Daardoor had ik al snel besloten dat ik het grootste gedeelte van mijn tijd op mijn hotelkamer zou doorbrengen. Ik ben op zoek gegaan naar een supermarkt waar ik eten kon inslaan. Ik had de tijd, dus ik heb rustig alle producten in de winkel bekeken of er gluten in zaten. Een paar uur later liep ik met een goed gevuld boodschappentas over straat waar ik alleen met een waterkoker een prima maaltijd van kon maken. Groenten, fruit, (glutenvrije!) noodles als maaltijd en yoghurt en chocolade als toetje. Gelukkig kreeg ik na twee dagen bericht van de rest van de groep dat ze mijn kant op kwamen! Dit zou een dag duren en daarna zouden we doorreizen naar onze een na laatste bestemming: Redang!

Paradijs
Redang is een eiland aan de oostkust van Maleisië waar de stranden wit zijn, de zee blauw is en je prima een paar dagen kunt vertoeven om je vakantie relaxed af te sluiten. Onze voornaamste activiteiten waren: chillen, zwemmen, eten, chillen, snorkelen en nog meer chillen. Wat eten betreft ging het weer helemaal prima. Op de dag van aankomst heb ik de ontbijt-, lunch- en dinermogelijkheden besproken met de eigenares van het resort, waardoor ik niet elk eetmoment weer hoefde te vragen wat ik mocht hebben, maar gewoon steeds kon kiezen van de menukaart wat we besproken hadden. Dit werkte heel goed en ik kreeg elke dag goed te eten.

paradijs
Na vier dagen optimaal genieten op Redang vlogen we terug naar Kuala Lumpur. Hier konden we nog een paar dagen flink de toerist uithangen en hebben we een ontzettend leuke laatste barbecue/karaokeavond gehad op de rooftop bar van ons hotel.

Teruggekomen op Schiphol, stonden bijna al onze familieleden ons op te wachten in de terugkomsthal. Blij en een beetje emotioneel dat we weer thuis waren en omdat we ze toch wel heel erg hebben laten schrikken. Na veel dikke knuffels zijn we met z’n alle naar de herdenkingsplaats van de MH17 gegaan op Schiphol. Dit was een plek waar bloemen, knuffels, briefjes en kaartjes waren neergelegd ter nagedachtenis aan de mensen die zijn omgekomen bij de vliegramp. Nog steeds krijg ik kippenvel en tranen in mijn ogen als ik eraan denk omdat het verschrikkelijk is wat er is gebeurd en hoeveel pijn en verdriet de nabestaanden wel niet moeten hebben hierom. De laatste en misschien wel de belangrijkste les die ik op deze vakantie heb geleerd is daarom: Geniet van elke dag die je krijgt, want je weet echt nooit wanneer het de laatste kan zijn..

Extra tips voor backpacken
Tijdens het backpacken kreeg ik al snel in de gaten dat glutenvrij avondeten geen enkel probleem is in Maleisië. Natuurlijk kan het zijn dat je te maken krijgt met een nare ervaring maar dit kan in Nederland ook. Vooral het ontbijt en de lunch kan een lastig puntje zijn wanneer je aan het backpacken bent. Je reist vaak door en eet dan onderweg. Aan het begin van mijn reis heb ik op deze momenten wel eens een flesje drinkvoeding gepakt omdat ik die toch bij me had en omdat deze erg voedzaam zijn. Toch vond ik dat dit niet de manier is om ‘’glutenvrij’’ te reizen. Het moet namelijk ook zonder kunnen.

Na een paar dagen ben ik, op de dagen waarvan ik wist dat we snel door moesten, eerder uit bed gegaan om op zoek naar een ontbijtje (bijvoorbeeld fruit). Voor de lunch gingen we naarmate de reis vorderde steeds vaker op zoek naar een eettentje waar we konden lunchen omdat dat uiteindelijk makkelijker was voor de hele groep. Achteraf gezien heb ik de meeste producten die ik mee had niet eens gebruikt. Wel was mijn voeding in Maleisië redelijk eenzijdig. Ik heb voornamelijk rijst, fruit, groenten, bonen en ei op. Nu vind ik dat geen probleem, maar het is wel iets waar je rekening mee moet houden als je naar een land als Maleisië op vakantie gaat.

Verder is het belangrijk dat je je niet te veel zorgen maakt wanneer je op reis gaat of van plan bent om een reis te maken. Natuurlijk is het spannend en vormt het glutenvrije dieet een moeilijkheidsgraad voor een reis. Maar naar mijn mening is dat geen reden om je druk te maken of helemaal niet op reis te gaan. Uiteindelijk is er onwijs veel mogelijk als je maar de juiste voorbereidingen treft en zolang je met de juiste instelling op vakantie gaat.

Producten die ik meenam
In het reisverslag staat beschreven welke voorbereidingen ik heb getroffen voor mijn reis. Mocht je ooit zelf op reis gaan en producten willen meenemen, maar je weet niet goed welke makkelijk zijn om mee te nemen. Dit zijn de dingen die ik heb meegenomen:

Adventurefood (15st.). Dit zijn zakjes met instantmaaltijden erin. Niks vergeleken met een eigengemaakte maaltijd natuurlijk. Maar als de nood hoog is en je kan niet aan eten komen in een land, is dit een mooie oplossing! De volgende soorten zijn glutenvrij:
• Chicken curry
• Gulyàs
• Mince beef hotpot
• Curry Fruit rice
• Vegetable hotpot
• Vanilla dessert
• Mousse au Chocolat
De instantmaaltijden van adventurefood zijn te koop bij outdoorwinkels zoals Bever en Vrijbuiter.

Drinkvoeding, glutenvrije varianten van:
• Fresubin
• Nutricia
Ik heb destijds drinkvoeding gekregen van mijn diëtist omdat ik moest aansterken omdat ik een lange periode ziek was geweest. Wanneer je dit wilt meenemen op vakantie is het dus belangrijk om dit goed van te voren met je diëtist te overleggen.

Smaakmakers:
• Glutenvrije sojasaus van kikkoman. Zorg wel dat je hiervoor een zakje meeneemt om lekken te voorkomen.
• Een potje met verschillende kruiden (zout, peper, chilipoeder, paprikapoeder, knoflookpoeder en kerriepoeder).

Einde verslag

Dank je wel Lisanne voor je uitgebreide verslag en de handige tips! Maleisië lijkt me een ontzettend gaaf land. Ik ben het volledig met je eens dat coeliakie en reizen prima samen gaan. Ik heb zelf een hele fijne ervaring met Thailand. Aziatische landen zijn misschien nog wel makkelijker te bereizen dan westerse. Helaas hoort ziek worden er soms bij, maar de reis maakt dit weer helemaal goed. Ik zou het ontdekken van de wereld voor geen goud willen missen.

Heb jij net als Lisanne een reis gemaakt en wil jij je ervaringen delen? Ik vind het erg leuk glutenvrije reisverslagen te delen op mijn site. Je mag me altijd mailen op info@missglutenvrij.nl

Ook leuk om te lezen

1 Comment

  1. Pingback: Glutenvrij Curaçao - MissGlutenvrij.nl

Geef een reactie