# Glutenvrij reizen, Lifestyle

Glutenvrij reisverslag Indonesië

Glutenvrij op reis in Indonesië. In dit verslag deelt Lisanne, die coeliakie heeft, haar glutenvrije ervaringen van de drie weken dat zij in Indonesië was en vertelt zij hoe ze zich voorbereidde.

Lisanne is voor mij een groot voorbeeld als het om reizen gaat. Ondanks coeliakie en dat ze heel ziek word van gluten, maakt zij de mooiste reizen. In dit verslag haar glutenvrije ervaringen in Indonesië. Het land waar zij drie weken met haar vrienden doorheen reisde, maar ook de plek waar haar grote avontuur van vier maanden reizen door Zuid-Oost Azië begon. Lisanne vertelt uitgebreid over haar belevenissen en hoe ze het ervoer om glutenvrij te moeten eten in Indonesië. Onderaan dit verslag staat een lijst van glutenvrije producten die zij meenam en de namen van de plekken waar ze sliep en at.

In Indonesië bezocht Lisanne

  • Singapore
  • Medan (Sumatra)
  • Bukit Lawang
  • Lake Toba
  • Yogjakarta (Java)
  • Malang –> Bromo vulkaan
  • Gili Trawangan (tussen Bali en Lombok)

Lisanne: ‘Ik ben dol op reizen, en schrijven erover maakt dat ik mijn gemaakte avonturen weer een beetje kan herbeleven. Op Harmke’s blog las je eerder al verslagen van mij over mijn reizen naar Zambia, Maleisië en Curaçao, waar ik stuk voor stuk onwijs toffe en glutenvrije vakanties heb gehad.

Drieënhalf jaar geleden kreeg ik de diagnose coeliakie en omdat ik (gek genoeg of niet) mijn glutenvrije dieet zie als een uitdaging en niet als een obstakel, schrijf ik alles wat ik doe op in de vorm van een reisverslag als deze. Hiermee hoop ik mijn mijn goede en slechte ervaringen zoveel mogelijk te delen zodat het voor jullie wat makkelijker wordt om ook de wereld te ontdekken.

GROOTSE uitdaging

In 2016 besloot ik het GROOTS aan te pakken. Ik wilde naar Zuid-Oost Azië om daar vier maanden in mijn eentje te gaan backpacken. Het enige waar het op een gegeven moment nog vanaf hing, was of ik zou afstuderen aan de opleiding Voeding en Diëtetiek. Na het afronden van mijn studie zou hét perfecte moment zijn om langere tijd weg te gaan.

De keuze voor Zuid-Oost Azië kwam voornamelijk omdat ik met mijn vrienden een reis wilde maken naar Azië en omdat de reis naar Maleisië van twee jaar terug zo goed was bevallen. Maar ook omdat Azië een prettig continent is om alleen te reizen. De lokale bevolking is mega aardig en er zijn veel backpackers die in hun eentje reizen. Als mijn vrienden na drie weken vakantie terug zouden vliegen naar huis, zou ik in mijn eentje verder gaan. Na een tijdje uitzoeken en bespreken waar we heen wilden, viel de beslissing op drie weken Indonesië. Voor mijn vrienden een bijzondere vakantie, voor mij het beginpunt van mijn super spannende avontuur.

Planning

Het was bijzonder lastig om mijn reis van te voren te plannen omdat ik bezig was met mijn scriptie en niet wist of ik ook daadwerkelijk zou afstuderen. Als dit niet zou lukken zou het hele feest niet doorgaan. Bij de organisatie Kilroy had ik een flexibel ticket geboekt van en naar Singapore waarvan de data vaststond op drie weken Indonesië. Dit flexibele ticket kon ik tot een week voor vertrek omboeken naar een andere datum én een andere plek om van terug naar huis te vliegen.

Glutenvrije voorbereidingen

De volgende voorbereidingen maakte ik voor mijn reis:

Glutenvrije vliegtuigmaaltijden

Ik heb aangeven bij de vliegmaatschappij dat ik glutenvrije maaltijden nodig had tijdens de vlucht. Dit kon ik gewoon doorgeven aan Kilroy (de maatschappij waar ik mijn vliegticket boekte) zodat zij het door konden geven aan Qatar Airways. Bij de binnenlandse vluchten om door Indonesië te reizen, heb ik niet aangegeven dat ik glutenvrij moest eten. Sommige vluchten hadden wel maaltijden, maar voor een uurtje in een vliegtuig heb ik niet de moeite genomen om dat bij elke vlucht aan te geven.

Glutenvrij eten meenemen tijdens reis

Bij mijn andere reizen nam ik altijd iets aan eten mee om er zeker van te zijn dat ik altijd en overal glutenvrij eten had voor nood. Dat leek me voor deze trip bijna onmogelijk. Daarnaast hadden mijn eerdere reizen mij geleerd dat je niet zo veel eten nodig hebt. Een week voor mijn trip heb ik er toch voor gekozen om makkelijk eten mee te nemen voor het geval dat. Zo vond ik bij de Albert Heijn maaltijdrepen die, na het bekijken van de ingrediënten, glutenvrij bleken. Hier nam ik er 20 van mee. Ook kocht ik maaltijdshakes bij Kruidvat en een shakebeker.

Ik was redelijk trots op mijn super handige aankopen en het feit dat ik erop was gekomen om deze voedingsmiddelen mee te nemen. Vooral de shakes moesten van pas gaan komen omdat ze redelijk veel calorieën bevatten, een mooi extraatje voor naast mijn gewone maaltijden. Tot ik thuiskwam en erachter kwam dat de shakes die ik had gekocht moest aanmaken met sinaasappelsap… Geen ramp want het had nog steeds een functie, maar irritant omdat je in Azië geen normale sinaasappelsap kunt kopen zoals we het thuis kennen. Daar ging mijn geweldige idee. Toch heb ik het alsnog meegenomen omdat het amper ruimte innam in mijn backpack.

Planning Zuid-Oost Azië

Juni 2016 hoorde ik dat ik was afgestudeerd als diëtiste. Het moment dat ik mijn reis écht kon gaan plannen. Zelf wilde ik de tijd na Indonesië op de bonnefooi doen omdat ik dan alle vrijheid had, maar mijn ouders (die niet echt stonden te springen dat ik wegging) wilden dat ik een globale planning maakte. Ondertussen had ik mijn retourticket omgezet naar 10 november, vanaf het vliegveld van Colombo in Sri Lanka.

Mijn globale planning zag er zo uit: drie weken Indonesië met acht vrienden, vervolgens zou ik via Bangkok naar Cambodja en Laos gaan om daar een maand te reizen. Na Laos, of Cambodja zou ik terug gaan naar Bangkok om mijn vriendin Michelle van het vliegveld te halen. Met haar zou ik twee weken door Thailand reizen. Vanuit Thailand zou ik naar Vietnam vliegen om van noord naar zuid of van zuid naar noord te reizen en uiteindelijk zou ik mijn reis afsluiten door drie weken in Sri Lanka te verblijven waar ook mijn vriendin Daria woont.

14 juli – dag van vertrek

Mijn moeder en vriendin Karin, brachten me naar Schiphol om me uit te zwaaien. Omdat de rij bij de incheckbalie krankzinnig lang was en het nog wel een uur ging duren voordat ik ingecheckt was, hielden zij mij gezelschap. Ingecheckt en aangekomen bij de gate kon ik vrijwel meteen doorlopen het vliegtuig in. Helaas was de vlucht vertraagd waardoor ik lichtelijk nerveus werd of ik mijn connectievlucht op Doha wel zou halen. Mijn moeder had daar nog over zitten grappen, het zou niet de eerste keer zou zijn dat ik een vlucht zou missen (de derde keer om precies te zijn).

RUN RUN MISS BOS

In eerste instantie had ik 1 uur en 20 minuten om over te stappen, dit werd door vertraging nog maar 20 minuten. Die tijd besteedde ik door als een malloot van de ene naar de andere kant van het veel te grote vliegveld van Doha te rennen. Het vliegveldpersoneel waaraan ik mijn ticket liet zien schreeuwde allemaal: ‘RUN RUN MISS BOS!!!’. Dus ik zette het op een sprinten. Ondanks mijn topsnelheid en het feit dat ik alle rolbanden rennend heb meegepakt kreeg mijn moeder gelijk. Ik mistte voor de derde keer in mijn leven een vlucht en moest acht uur wachten op de volgende.

Bij de balie waar ik mijn ticket over moest zetten naar de eerstvolgende vlucht richting Singapore, heb ik een paar keer nagevraagd of mijn glutenvrije maaltijden ook overgezet werden naar mijn nieuwe vlucht. De vrouw achter de balie verzekerde mij dat het geregeld zou worden. Bij dezelfde balie ontmoette ik Caitlinn uit Australië en Okki uit Indonesië, zij zaten in in hetzelfde schuitje. Met z’n drieën zijn we om twee uur ’s nachts op zoek gegaan naar een restaurant op het vliegveld. Bij het restaurant hing een veelbelovend bordje met erop: ‘’for allergy information, ask the staff’’. Maar al gauw bleek dat dat bordje er voor de sier hing want de medewerkers hadden geen idee waar ik het over had toen ik naar de glutenvrije opties vroeg. Om die reden ben ik gegaan voor een tonijnsalade zonder saus.

Acht uur en een paar leuk gesprekken later konden we opnieuw het vliegtuig in om onze vliegreis naar Singapore te vervolgen. Ondanks de beloftes van de vrouw achter de balie hadden ze in het vliegtuig geen glutenvrije maaltijden voor me gereserveerd. Een stewardess kwam naar me toe en zei dat ik 24 uur van te voren had moeten aangeven dat ik glutenvrije maaltijden nodig had. Ik heb nog geprobeerd uit te leggen dat dat niet echt mogelijk was omdat ik niet eerder wist dat ik mijn vlucht zou missen. Maar ik wist ook dat dat geen zin had. Het zou er in ieder geval niet voor zorgen dat ik glutenvrije maaltijden zou krijgen. Toch wilde de stewardess alles proberen om ervoor te zorgen dat ik toch iets te eten had. Vier keer kreeg ik nu een bord met fruit en yoghurt. Veel was het niet maar wel fijn dat ik in ieder geval iets had.

Biertorens en dure wijn

Aangekomen in Singapore zocht ik snel een taxi die me naar het Green Kiwi Backpackers Hostel zou brengen waar ik, na enige vertraging, mijn vrienden zou zien, die een dag eerder waren aangekomen. Op het moment dat ik aankwam in het hostel stond een zelfgemaakte biertoren al op tafel en daaruit kon ik opmaken dat het een gezellige avond ging worden. Om daaraan mee te doen moest ik wel eerst naar de supermarkt om eten én wat te drinken voor mezelf te halen. Het was even zoeken naar de juiste ingrediënten op de achterkant van de pakjes, maar glutenvrije noedels hadden ze in ieder geval. Bij het uitzoeken van de wijn kwam ik erachter dat de prijzen in Singapore ontzettend hoog waren. Voor een flesje wijn moest ik 21 Singapoorse dollars (zo’n €14) afrekenen! Ik maar denken dat Azië goedkoop was… Gelukkig was het me op dat moment allemaal waard.

De volgende morgen bij het ontbijt kwam ik erachter dat ik prima kon ontbijten met wat fruit en yoghurt zonder dat ik had aangegeven dat ik glutenvrij moest eten. Hilarisch eigenlijk, aangezien yoghurt en fruit het enige was wat ik in de afgelopen dagen had kunnen eten. Toch was het genoeg om vervolgens wat toeristische dingen in de stad te kunnen doen. Terwijl we rondliepen in een winkelcentrum was het ondertussen weer tijd geworden om op zoek te gaan naar een plek om te eten.

Sommige van mijn vrienden houden niet van lokaal eten, zij renden daarom al gauw naar de KFC. Ik ben nog wat verder doorgelopen om op zoek te gaan naar glutenvrij eten. In een supermarkt vond ik producten die ik veilig kon eten, namelijk fruit en yoghurt. Ik bedacht me dat ik dat ik het niet ging trekken om dit weer te eten, dus ben ik een typisch Indonesisch tentje binnengelopen. Ondanks dat de man achter de balie geen flauw idee had wat mijn dieetverklaring inhield, heb ik me in het Engels redelijk kunnen redden. Hij adviseerde me verse springrolls (gemaakt van rijstpapier) en een salade. De reden dat mijn Indonesische verklaring geen zin had, was dat ze in Singapore helemaal geen Indonesisch spreken. Het is een apart land met een aparte taal. Toch heb ik heerlijk kunnen eten.

Orang-Oetangs

Vanuit Singapore namen we het vliegtuig naar Medan in Sumatra. Een totaal niet-toeristische plek waar je naartoe moest als je een jungletocht wilde doen en de Orang Oetans wilde zien. Dat het niet toeristisch was, merkten we al op het moment dat we in Medan aankwamen. Mensen staarden of riepen ons na en er werd van alle kanten naar ons getoeterd. Ook het hostel was smerig door schimmel en kakkerlakken.

Alles werd goedgemaakt door de Orang-Oetans die we van dichtbij mochten bekijken tijdens de jungletocht in Bukit Lawang. Een ander punt waardoor je merkte dat het niet toeristisch was, was het eten. Tijdens de hiketocht in de jungle kreeg ik glutenvrij fried rice, zonder dat ze ook maar iets snapten van wat gluten is. Op het moment dat ik namelijk probeerde uit te leggen dat ik geen ‘wheat flour’ mocht, kwam onze stonede gids niet meer bij omdat hij dacht ik het had over ‘weed’. Ook in een restaurant waar we ’s avonds gingen eten wisten ze, zelfs na het zien van de dieetverklaring, niet wat gluten was. Op de gok heb ik dus gegeten wat de rest van mijn vrienden ook kregen en dit ging verbazingwekkend goed.

Ziek op bed

Het vertrouwen wat ik in de Indonesische keuken had gekregen, werd al gauw de kop ingedrukt in Lake Toba, de derde stop van onze reis. De eerste avond dat we met zijn alle in het restaurant van ons luxe resort zijn gaan eten, ging het mis. Door een soort van voorgevoel had ik wel nagevraagd welke gerechten wel of niet goed voor me waren en op advies van de serveerster had ik uiteindelijk gekozen voor een gele curry. Weer kon ik met de rest mee eten zonder dat ik iets anders kreeg. Ik weet niet precies wat er fout was aan het gerecht, maar de volgende dag en de dag erna heb ik flink last gehad. Jochem, mijn beste vriend en kamergenoot in Lake Toba, stond er van te kijken hoe hard ik ’s nachts kon kermen van de pijn in mijn buik.

Ondanks dat ik mij ontzettend ziek voelde, kon ik prima voor mijzelf zorgen terwijl de rest over het eiland aan het scooteren was. Om toch nog wat voedingsstoffen binnen te krijgen dronk ik regelmatig een maaltijdshake die ik aanlengde met ”sinaasappelsap” of at ik een maaltijdreep die uiteindelijk minder lekker was dan ie eruit zag. Toen ik mijn bed weer een beetje kon uitkomen heb ik mijn voeding rustig opgebouwd met kale rijst en normale omelet. Ik was tenslotte nog steeds bij het resort waar het in eerste instantie fout was gegaan, dus ik moest van mezelf een beetje voorzichtig zijn.

Uiteindelijk ben ik nog een dagje op de scooter met de rest mee geweest om het eiland te verkennen voordat we weer op de boot moesten richting het vaste land. Op de boot voelde ik me weer zo goed als de oude.

Tempels

Na Lake Toba verlieten we per vliegtuig het schiereiland Sumartra om naar Java te vliegen. We vlogen op Yogjakarta omdat we de stad Jakarta wilden overslaan. Yogjakarta is een plek waar je kan verblijven als je de beroemde tempels van Indonesië wilt bezoeken. De tempels Borobudur en Prahambadam maken het gebied een stuk toeristischer dan wat we in Sumatra gewend waren Mensen spraken een stuk beter Engels, hostels waren beter en taxiritten waren iets plezieriger/minder gevaarlijk.

Ook aan het voedsel wat overal te koop was, merkte ik dat alles een stuk meer westers georiënteerd was. Ik zag meer borden met reclames voor pizza’s, hamburgers en ander westers voedsel. Voor mij extra opletten. Met een beetje hulp van de dieetverklaring en door dingen extra na te vragen als ik ergens niet zeker over was, ging het uiteindelijk top. Zo heb ik bij een Italiaans restaurant een zalmfilet gegeten en kreeg ik in een ander restaurant tempeh. Dit is een vegetarisch gerecht wat gemaakt is van noten. Gek genoeg dachten heel veel serveersters of koks in restaurants dat ik vegetarisch moest eten. Later heb ik me laten vertellen dat de mensen geen diëten kennen, behalve het vegetarische dieet. Hierdoor dachten ze al gauw dat ik geen vlees wilde. Zolang het vegetarische gerechten waren zonder gluten, was ik tevreden.

Na Yogjakarta zijn we met een zeven uur durende treinrit naar Malang gereisd. Tijdens deze reis kwamen de maaltijdrepen toch wel heel goed van pas. Ik had er eindelijk aan gedacht die dingen in mijn handbagage te stoppen en dat was maar goed ook. Je kon namelijk wel eten kopen in de trein, maar geen dingen waarvan ik zeker wist dat ze glutenvrij waren. Naast de maaltijdrepen had ik ook wat ongezonde snacks en fruit ingeslagen, zodat ik niet alleen afhankelijk was van de repen.

Bromo vulkaan

Aangekomen in Malang hebben we onszelf ingecheckt in een vrij luxe hotel omdat we de Bromo vulkaan wilden beklimmen. De Bromo bleek echter actief en op alle internetsites schreven mensen dat het echt geen aanrader was om de vulkaan op te gaan omdat gevaar voor uitbarsting te groot was. Je kon daarom ook geen tours naar de Bromo boeken. De vulkaan was de enige reden dat we naar Malang waren gereisd, dus we vonden het zonde niet te gaan. Zonder al te veel stil te staan bij het feit of het slim was ja of nee, regeleden we een taxichauffeur die ons naar de voet van de vulkaan wilde brengen. Hierna zouden we zelf te voet verder gaan.

We naderden de vulkaan en pas toen begrepen we waarom mensen het ons hadden afgeraden, hij was hartstikke actief! Er kwamen enorme wolken uit vol gas, as en zwaveldamp. Deze wolken verspreidden zich over het hele gebied rondom de vulkaan waardoor het net leek alsof je op een andere planeet was. Totaal overdonderd en onder de indruk van het landschap liepen we richting de vulkaan. Halverwege kwam er een man naar ons toe die naar onze monden wees en vervolgens naar de mondkapjes die hij in zijn hand had. Voor een klein bedrag konden we de mondkapjes kopen en die deden we maar op.

Met een soort trap konden we naar boven klimmen om over de krater te lopen en in de vulkaan te kijken. De weg naar de top was niet lang en zag er niet zwaar uit. Maar omdat het zo stijl was en we amper lucht kregen kwamen we happend naar adem boven. De rand van de vulkaan bleek meer een randje te zijn en we moesten oppassen om er niet aan beide kanten af te vallen. Uit het binnenste van de vulkaan klonk een luid gedonder dat klonk als onweer. Na een tijdje op de rand te hebben gelopen zijn we weer afgedaald naar beneden. Daar kwamen we erachter dat onze kleren helemaal zwart en grijs waren geworden, net als onze gezichten.

Alsof onze chauffeur het van te voren wist, bracht hij ons naar een waterval in de buurt waar we ons konden opfrissen en eventueel een stukje konden zwemmen. De waterval kon met geen mogelijkheid tippen aan de vulkaan maar alsnog was het behoorlijk indrukwekkend. Moe maar voldaan van de adrenaline en alle indrukken die we hadden opgedaan keerden we terug naar ons hotel in Malang om uit te rusten voordat we aan ons volgende avontuur gingen beginnen: de reis naar Gili Trawangan.

Gili eilanden

De drie Gili eilanden liggen tussen de grotere eilanden Lombok en Bali. Om onze reis relaxed af te sluiten besloten we een week uit te trekken om ons te vermaken op Gili Trawangan. Vanuit Java pakten we het vliegtuig naar Lombok om daar per taxi en boot naar Gili te reizen. De villa gaf ons alle vrijheid die we nodig hadden om te doen waar we zin in hadden. Zo hebben we activiteiten met de groep gedaan zoals uitgaan, een snorkeltocht, uit eten gaan en noem het maar op. Maar we konden ook zelf of in kleine groepjes dingen ondernemen. Zelf ben ik twee dagen gaan surfen terwijl de rest andere dingen gingen doen.

Wat betreft glutenvrij eten ben ik de week op Gili heel makkelijk doorgekomen. Elke morgen kregen we ontbijt van de villa eigenaren. Dit bestond uit ei (omelet of gebakken naar keuze), fruit en brood. Het brood zat in een apart mandje en ik kon dus net als de anderen lekker mee ontbijten. Tussendoor en tussen de middag haalden we vaak zelf apart iets, ik kon er zo lang als ik wilde over doen om mijn eten uit te zoeken. Daarnaast zijn we een paar keer uit eten geweest. Toen we een paar dagen op Gili zaten en alle eettentjes wel hadden gezien, kozen we gewoon het beste eettentje uit om daar eten af te halen. Op de momenten dat er eten werd gehaald ging ik vaak mee zodat ik zelf uit kon leggen wat ik precies wel of niet mocht hebben. Eindconclusie: Ook op Gili Trawangan heb ik geen last gehad van gluten en heb ik dus meer dan volop kunnen genieten.

Na een week op Gili Trawangan, zat de vakantie in Indonesië er voor mijn vrienden op. Zij zijn op 5 augustus via Singapore weer naar huis gevlogen. Voor mij was dit het begin van een nog groter avontuur. Via Lombok heb ik namelijk mijn reis vervolgt naar de vijf andere landen in Zuid-Oost Azië die op mijn planning stonden. Hoe mijn reis verder is verlopen lees je in mijn volgende verslag: Glutenvrij op reis in Cambodja!

Wordt vervolgd…..

Wat nam ik mee aan glutenvrij eten?

Natuurlijk wil ik jullie vertellen wat ik precies meenam aan glutenvrije voedingsmiddelen. De producten waren naar mijn mening geen succes. Alles wat je meeneemt, is extra gewicht. Maar om zeker te zijn dat je iets bij je hebt in geval van nood (bijvoorbeeld bij gebrek aan glutenvrije maaltijden in het vliegtuig/trein) is het een mogelijke uitkomst.

Maaltijdrepen

  • AH maaltijdreep Chocolade
  • AH maaltijdreep Pinda-nougat

Maaltijdshake

  • Kruidvat Banaan Aardbei Smoothie Maaltijdshake (beide zijn niet te gebruiken bij een lactose-intolerantie of een allergie voor melk of soja)

Waar sliep en at ik?

Naast de producten die ik meenam, heb ik geprobeerd zo veel mogelijk te onthouden waar ik heb geslapen en bij welke accommodaties ik wel of geen problemen had wat betreft glutenvrij eten. Per plaats heb ik deze accommodaties opgezocht en ze hieronder beschreven.

Singapore

  • Green Kiwi Backpacker hostel: Zonder ook maar iets te vragen heb ik hier makkelijk kunnen ontbijten met yoghurt en fruit.

Medan

  • Pondok Wisata Angel Guest House: Veruit het slechtste hostel/guesthouse waar ik in de vier maanden reizen sliep. Toch heb ik er niet verkeerd gegeten. Als ontbijt mocht ik kiezen tussen verschillende soorten maaltijden en omdat hier elke keer brood bij zat, moest ik echt heel duidelijk en nadrukkelijk vertellen dat ik alleen een omelet wilde. Dit is uiteindelijk wel goed gegaan.
  • Gandhi Hotel: In dit hotel kwamen we laat en super hongerig aan. Voor ons dus een reden om meteen te gaan eten. Lastig was dat de personeelsleden niks begrepen van mij of mijn dieetverklaring. Op goed vertrouwen en met een beetje geluk heb ik op dat moment gekozen voor een soep gevuld met garnalen en andere dingen. Dit ging goed en daardoor konden we weer zonder problemen verder reizen.

Lake Toba

  • Mas Cottage: Op Lake Toba in het resort Mas Cottage ben ik voor het eerst ziek geworden van gluten. De kans is groot dat de curry die ik daar at mij de das om deed. Maar er kan ook nog een mogelijkheid bestaan dat het is gekomen omdat ik te onvoorzichtig was. Op het moment dat de serveerster probeerde te begrijpen wat mijn dieet inhield, vertelde ik haar dat het wel goed zou zijn als er geen brood of noedels bij de curry zaten. Mijn fout dus, als je het goed bekijkt. Daarnaast was ik wat makkelijker geworden dat vrienden slokjes van bijvoorbeeld mijn cocktail namen, ook als ze daarvoor een slok bier, of een hapje van een boterham hadden genomen…

Yogjakarta

  • Catalia 14 Guest House Yogyakarta: Heel veel tijd om te ontbijten hadden we niet en na een paar dagen ziek zijn, was ik een beetje angstig om van alles in mijn mond te stoppen. Ik koos voor de veilige optie die ik had: een maaltijdreep en een maaltijdshake.

Malang

  • Solaris Hotel Malang: Solaris was een groot hotel waar ze dus ook groots aanpakken om gasten van eten te voorzien. Anders dan we daarvoor gewend waren en dus voor mij ook weer een teken dat ik extra moest opletten. Voor het avondeten heb ik twee avonden achter elkaar hetzelfde gegeten omdat dat het enige op de kaart was wat een beetje glutenvrij klonk. Daarnaast heb ik voor het ontbijt/middageten gekozen voor yoghurt en rijstpap met zo veel mogelijk fruit.

Gili

  • Hari Puri Villa: De eigenaren van de villa waren ontzettend vriendelijk en brachten ons elke ochtend eieren, fruit en brood. Alles zetten ze apart op de tafel dus mijn enige zorg was dat ik met mijn bordje niet te dicht in de buurt van het brood kwam en andersom. De eerste dag toen we aankwamen in de villa en we alleen maar bier en fris in de koelkast vonden, is de man van de villa zelfs voor mij nog op zoek gegaan naar wijn. De fles waarmee hij aankwam stond volgens mij al een jaar lang open en was daardoor niet te drinken. Maar het gebaar was ontzettend lief.’

Einde verslag
Dank je wel Lisanne voor je uitgebreide verslag! Wat moet Indonesië mooi zijn. Ik hoop dat je iedereen die naar Indonesië wil reizen en glutenvrij moet eten met je verslag kan helpen. Ik kijk uit naar je verslag over Cambodja.

Ook leuk om te lezen