Ik werd belachelijk gemaakt omdat ik coeliakie heb

Wat ben jij dom dat je niet weet wat je wel en niet kan eten van het buffet’, zei ze tegen me. De hele zaal keek naar mij en moest ‘aaaa’ zeggen van haar. Want ik was zielig omdat ik glutenvrij moet eten. Carla werd op het personeelsfeest van haar vriend publiekelijk belachelijk gemaakt door een comédienne omdat ze coeliakie heeft. Het maakt haar nog steeds verdrietig als ze er aan denkt. 

Carla Stokkers-Lensink is 27 jaar en woont samen met haar man Robert in Deventer. Ze eet geen gluten omdat ze coeliakie heeft. Op de basisschool maakte een juf haar belachelijk omdat ze deze ziekte heeft. ‘Het lijkt wel Chinees’, zei ze dan. Sindsdien gebruikt Carla het woord coeliakie liever niet meer. ‘Ik zeg liever dat ik niet tegen gluten kan’. Helaas bleef het niet bij het spotten van deze juf, later werd ze weer belachelijk gemaakt omdat ze coeliakie heeft. Op mijn blog vertelt ze haar verhaal.

‘Ik werd belachelijk gemaakt op het personeelsfeest van mijn vriend omdat ik coeliakie heb’

‘Het is inmiddels al jaren geleden, maar ik word nog steeds verdrietig als ik aan die avond terugdenk. Ik was met Robert (nu mijn man) mee naar een personeelsfeest van zijn werk. Ik had van te voren aangegeven dat ik een glutenvrij dieet heb zodat daar rekening mee kon worden gehouden.

Die avond was er een entertainment duo, een man en een vrouw, die het buffet openden. De dame had een schoteltje in haar handen met daarop drie sneetjes brood. Ze vroeg tegenover de hele zaal wie er glutenvrij moest eten. Ik voelde me gedwongen mijn hand op te steken. Iedereen moest van haar even ‘aaaa’ zeggen, want die sneetjes brood waren het enige wat ik te eten zou krijgen die avond. Ik kon wel door de grond zakken.

Ze kwam naar me toen en het eerste wat ze zei: ‘Dus zo ziet een glutenvrij persoon eruit’. Ik voelde tranen opkomen. Haar woorden deden me zo ontzettend veel pijn, daar kan geen buikpijn door gluten tegenop.

‘Wat ben jij dom je niet weet wat je wel en niet kan eten’

Ook bleef de dame volhouden dat die sneetjes die ze vast had het enige waren dat ik mocht eten. Ze vond het zelfs dom van mij dat ik zelf niet wist wat ik wel en niet mocht eten van het buffet. Ik was zo bang dat ze de waarheid sprak, aangezien ik genoeg nare ervaringen had meegemaakt. Ik kon niks meer uitbrengen, werd belachelijk gemaakt terwijl alle ogen op mij waren gericht. Robert zat verderop, toen hij dit hoorde ging hij naar de kok toe.

Er ontplofte iets van binnen en ik kon alleen maar huilen, huilen, huilen. Ik schaamde me zo, omdat ik tijdens een personeelsfeest aan het huilen was. Zo’n feest hoort toch gezellig te zijn en ook voor mij zorgeloos? Ik was zo blij dat Robert voor mij op kwam. Daarna werd ik op mijn wenken bediend, maar ik kreeg geen hap meer door mijn keel. Het brood op het schoteltje was ook nog eens koud en vreselijk droog.

Bij thuiskomt was ik nog steeds erg verdrietig. Later heb ik mailcontact gehad om uit te leggen waarom ik zo reageerde, maar ik heb weinig reactie terug gekregen, helaas. Ik hoop dat ze er van geleerd hebben.


Mijn moeder en ik, ze betekent heel veel voor mij.

Kinderen zijn net jonge honden, dan eten ze en dan spugen ze weer

Waarschijnlijk ben ik met coeliakie geboren. Als baby moest ik veel overgeven. Mijn ouders merkten dat ik ergens last van had, maar het heeft lang geduurd voordat zij wisten wat de oorzaak was. Zij kregen van de huisarts te horen dat kinderen net jonge honden zijn, dan eten ze en dan spugen ze weer. Ik at mijn boterham, spuugde het uit en vervolgens at ik wel het toetje.

Toen ik twee jaar was, wist niemand dat ik geen gluten kon verdragen. Ik werd onderzocht door kinderarts A en zou een darmbiopsie krijgen. Dit zou gedaan worden door kinderarts B, want zij had zich gespecialiseerd in coeliakie. Dit onderzoek werd afgezegd, omdat kinderarts B ziek was. Toen zijn mijn ouders met mij naar een alternatieve therapeut gegaan. Hij zei dat mijn klachten misschien door gist zouden kunnen komen.

Alleen kinderen met magere benen hebben coeliakie

De klachten werden door gistvrij eten minder, maar gingen niet over. Toen ging ik weer terug naar kinderarts A. Hij vond een darmbiopsie niet nodig. Hij was van mening dat kinderen die niet tegen gluten kunnen, magere benen hadden en dat had ik niet. De klachten waren inmiddels ook minder, doordat ik gistvrij at.

Rond mijn achtste werd ik geholpen aan mijn amandelen. Daarvoor kreeg ik een algemeen medisch onderzoek. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik geen gluten kon verdragen en dat ik dus coeliakie had. Ik bleef onder toezicht van kinderarts A. Ik groeide erg goed, zo goed dat ik groeiremmers kreeg. Dat was een teken dat ik me goed hield aan mijn dieet.

Eindelijk weer alles eten!

Op mijn zestiende ging kinderarts A met pensioen en kreeg ik kinderarts C. Hij zei dat het bloedonderzoek van toen niet bevestigde dat ik coeliakie had. Ik at een aantal maanden gluten, om vast te kunnen stellen of ik coeliakie had. Dit ging door middel van een bloedonderzoek. In het begin vond ik dat geweldig, eindelijk weer alles eten! Al gauw had ik weinig eetlust, was ik erg vermoeid en kreeg ik vaker buikpijn. Dat was eigenlijk al een teken dat ik geen gluten kon verdragen, maar ik wilde hier niet aan toe geven.

Toen ik terugkwam bij kinderarts C voor de uitslag zei ik dat ik geen klachten had. De kinderarts zei toen: “laat het maar zo”. Ik was zo blij, maar eigenlijk wist ik wel beter. Ik kreeg steeds meer klachten, vooral vermoeidheid. Mijn moeder heeft toen een belangrijke rol gespeeld. Zij heeft een afspraak gemaakt bij de huisarts. Ik kreeg onderzoeken en een darmbiopsie, Uiteindelijk bleek dat ik toch écht wel coeliakie heb.


Mijn eerste glutenvrije biertje ooit, op vakantie in Italië. Ik was helemaal blij dat ik dat gewoon kon bestellen.

Baalmomenten

Ik heb coeliakie inmiddels geaccepteerd, maar soms heb ik wel van die baalmomenten. Vooral als mensen geen rekening met mij houden en er vanuit gaat dat ik zelf mijn eten wel meeneem. Of als ik uit eten ga en ik bijna niks kan eten of ziek word omdat het personeel me niet serieus neemt. Maar het meest erge vind ik nog wel als mensen me belachelijk maken omdat ik geen gluten mag eten. Dat wens ik niemand toe.’

Einde

Bewustwording voor coeliakie

Ik schrik hier best wel van! Waarom zou je iemand belachelijk maken omdat ie coeliakie heeft? Wat een hersenloos figuur die comédienne. Ik snap dat als je voor zoveel mensen voor schut wordt gezet dat je overstuur raakt. Hopelijk hoef je dit nooit meer mee te maken. Dank je wel voor het doen van je verhaal Carla. Hiermee creëren we hopelijk meer bewustwording voor coeliakie.

Wil jij net als Carla je coeliakie verhaal delen? Mail me op info@missglutenvrij.nl.

Ook leuk om te lezen

1 Comment

  1. pv van der broek

    Als je jezelf een beetje comédienne noemt, dan spui je niet van die tenenkrommende onzin. Wat jammer en treurig dat zij het zo op de persoon speelde. Een grote tekortkoming van haar kant! En zo onnodig om jou zo te kwetsen.

Geef een reactie